การศึกษาเพื่อประเมินความเป็นพิษต่อเซลล์ของระบบยึดติดเนื้อฟันสี่ชนิด คือ ซินแทก ซิงเกิลคอมโพเนนต์, ไพร์ม แอนบอนด์ 2.1, ซิงเกิล บอนด์ และ วันอัพ บอนด์ เอฟ โดยทำการทดสอบสองวิธีคือ อการ์โอเวอร์เลย์ และ เดนทินแบริเออร์โมเดล ร่วมกับเซลล์ ไฟโบรบลาส แอล-929 การทดสอบวิธีอการ์ โอเวอร์เลย์ โดยการเทอการ์ให้ปกคลุมเซลล์และ ย้อมเซลล์โดยสีนิวทรัลเรด ก่อนการทดสอบ และวางสารยึดติดเนื้อฟันที่เกิดปฏิกิริยา การแข็งตัวด้วยแสงแล้วลงบนผิวอการ์ ภายหลัง 24 ชั่วโมงจึงประเมินความมีชีวิตของเซลล์ ที่ถูกทำลายในบริเวณนั้น การทดสอบโดยวิธีเดนทินแบริเออร์โมเดลใช้แผ่นเนื้อฟันที่มี ความหนา 500 ไมโครเมตรโดยเตรียมจากการตัดตามแนวขวางฟันกรามแท้ซี่ที่สามที่ไม่มีรอยผุ และไม่มีการสบฟันซึ่งถอนจากผู้ป่วยอายุระหว่าง 19-25 ปี โดยปลูกเซลล์บนฟันด้านล่าง เป็นด้านเนื้อเยื่อในและทาสารยึดติดเนื้อฟันบนด้านโพรงฟัน และทำการประเมินความมี ชีวิตของเซลล์ภายหลัง 24 ชั่วโมงของการทดสอบโดยวิธี เอ็ม ที ที ผลการทดสอบโดยวิธี อการ์โอเวอร์เลย์พบว่า ซินแทค ซิงเกิล คอมโพเนนต์ ไพร์ม แอนบอนด์ 2.1 และ ซิงเกิล บอนด์ มีความเป็นพิษระดับกลาง ขณะที่วันอัพ บอนด์ เอฟ มีความเป็นพิษระดับอ่อนถึง ปานกลาง ร้อยละของค่าเฉลี่ยความมีชีวิตของเซลล์ที่เหลืออยู่โดยวิธีเดนทินแบริเออร์ โมเดลของ ซินแทค ซิงเกิล คอมโพเนนต์, ไพร์ม แอนบอนด์ 2.1, ซิงเกลบอนด์ และ วันอัด บอนด์ เอฟ เป็น 59.10, 51.41, 58.91 และ 93.21 ตามลำดับ โดยพบว่าระบบยึดติด เนื้อฟันสามชนิดแรก มีความเป็นพิษต่อเซลล์สูงกว่าวันอัพ บอนด์ เอฟ และกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) จากการศึกษาพบว่าทั้งการทดสอบวิธีอการ์โอเวอร์เลย์ และเดนทิน แบริเออร์ โมเดลให้ผลสัมพันธ์กันคือ วันอัพ บอนด์ เอฟ พบความเป็นพิษต่อ เซลล์ต่ำกว่าเดนทิน บอนดิง เอเจนท์อีกสามชนิด ขณะที่ไม่พบความแตกต่างระหว่าง ซินแทค ซิงเกล คอมโพเนนต์, ไพร์แอนด์บอนด์ 2.1 และ ซิงเกิลบอนด์