การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการ และปัญหาของนักศึกษา คณะบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ในการเรียนภาษาอังกฤษ และ 2) ศึกษาความ ต้องการ และปัญหาในการใช้ภาษาอังกฤษของบุคคลที่เป็นตัวแทนพนักงานจากภาคธุรกิจ เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยประกอบด้วยแบบสำรวจซึ่งใช้กับนักศึกษา และแบบสัมภาษณ์ซึ่ง ใช้กับผู้สอนและตัวแทนพนักงาน กลุ่มประชากรของงานวิจัยนี้คือ 1) นักศึกษาคณะบริหารศาสตร์ ที่ลงทะเบียนเรียนวิชาภาษาอังกฤษเพื่อธุรกิจในภาคการศึกษาที่สอง ปีการศึกษา 2544 จำนวน 149 คน 2) ผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษเพื่อธุรกิจ จำนวน 5 คน และ 3) ตัวแทนพนักงาน จำนวน 15 คน จาก 5 บริษัท ผลการวิจัยสรุปว่าทั้งนักศึกษาและตัวแทนพนักงานเห็นว่าทักษะการพูดสำคัญที่สุด นักศึกษาเห็นว่าทักษะที่สำคัญน้อยที่สุดคือการอ่าน ส่วนตัวแทนพนักงานเห็นว่าทักษะที่ สำคัญน้อยที่สุดคือการอ่านและการเขียน ทักษะหลักที่เป็นปัญหามากที่สุดสำหรับนักศึกษา คือการพูด ส่วนทักษะหลักที่เป็นปัญหาน้อยที่สุดคือการเขียน ในขณะที่ตัวแทนพนักงาน เห็นว่าทักษะหลักที่เป็นปัญหามากที่สุดคือการฟัง ทักษะหลักที่เป็นปัญหาน้อยที่สุดคือ การอ่าน นอกจากนั้นยังมีการแจกแจงทักษะย่อยที่สำคัญ 5 ลำดับแรกที่สัมพันธ์กับทักษะหลัก โดยยึดความคิดเห็นของนักศึกษาและตัวแทนของพนักงานเป็นหลัก ข้อเสนอแนะที่ได้จากการวิจัยนี้คือการสอนภาษาอังกฤษเพื่อธุรกิจ ควรเน้นการพูด และการฟัง นอกจากนี้ ผลงานวิจัยยังสามารถใช้เป็นต้นแบบในการเลือกเอกสารประกอบ การเรียนในอนาคต