การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองเพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการจัดการกับ ความเครียดซึ่งประยุกต์ใช้ทฤษฎีความสามารถตนเองที่มีต่อความเครียดจากการทำงานใน พนักงานโรงงานอุตสาหกรรมผลิตถุงมือยางทางการแพทย์ จังหวัดสงขลา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ ในการศึกษาคือ พนักงานหญิงของแผนกผลิตและควบคุมคุณภาพ จำนวน 60 คน โดยแบ่งออก เป็นกลุ่มทดลองซึ่งได้รับกิจกรรมตามโปรแกรม 30 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ 30 คน การเลือกกลุ่มตัวอย่างเป็นแบบเจาะจงและใช้แบบสอบถามที่ตอบด้วยตนเองในการเก็บรวบรวม ข้อมูลก่อนและหลังการทดลอง สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลคือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วน เบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าพิสัย paired t-test t-test z-test และ McNemar-test ผลการวิจัยพบว่าภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีการเปลี่ยนแปลงของการรับรู้ ต่อวิธีการจัดการกับความเครียดจากการทำงาน ความสามารถตนเองในการปฏิบัติเพื่อจัดการ กับความเครียดจากการทำงาน และทักษะในการจัดการกับความเครียดจากการทำงาน (การหายใจเพื่อผ่อนคลายความเครียดและการปรับเปลี่ยนวิธีคิดในการทำงาน) ดีกว่ากลุ่ม เปรียบเทียบที่ p-value<0.001, p-value=0.021 และ p-value<0.001 ตามลำดับ และดีกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ p-value=0.003, p-value=0.014, p-value<0.001 และ p-value=0.004 ตามลำดับ ส่วนการรับรู้ต่อความคาดหวังผลดีจากการ ปฏิบัติเพื่อจัดการกับความเครียดจากการทำงานไม่ดีกว่ากลุ่มเปรียบเทียบและไม่ดีกว่า ก่อนการทดลอง สำหรับความเครียดจากการทำงานพบว่ากลุ่มทดลองมีการรับรู้น้อยกว่า กลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p-value<0.001 แต่ไม่น้อยลงกว่าก่อนการทดลอง จากผลการศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าควรตระหนักถึงความสำคัญของการส่งเสริม สุขภาพจิตในผู้ใช้แรงงานภาคอุตสาหกรรม ควรศึกษาเกี่ยวกับความเครียดจากการทำงาน ภายใต้บริบทของสังคมไทยรวมทั้งรูปแบบของการจัดการกับความเครียดในกลุ่มผู้ทำงาน ตลอดจนการป้องกันความรุนแรงและผลกระทบจากการเกิดความเครียดจากงานในผู้ใช้แรงงาน กลุ่มต่างๆ ดังนั้นหน่วยงานหรือองค์กรที่เกี่ยวข้องควรมีการวางแผนและสนับสนุนสิ่งต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อกิจกรรมการลดหรือการจัดการกับความเครียดในการทำงานเพื่อยกระดับ คุณภาพชีวิตการทำงานของประชากรในวัยแรงงานให้ดียิ่งขึ้น