งานวิจัยนี้ มีจุดประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาประเด็นทางจริยธรรมธุรกิจเกี่ยวกับ เทคโนโลยีชีวภาพด้านพืชตัดต่อพันธุกรรม (2) ศึกษาพุทธจริยศาสตร์ที่มีต่อการตัดต่อ พันธุกรรม และประเด็นทางจริยธรรมด้านพืชตัดต่อพันธุกรรม และ (3) ศึกษาผลกระทบของ พืชตัดต่อพันธุกรรมที่มีต่อมนุษย์ และสิ่งแวดล้อม ในการพิจารณาธุรกิจจริยธรรม เทคโนโลยีใหม่นี้ ผู้วิจัยได้ใช้หลักธรรมในพระไตรปิฎกและอรรถาธิบายตามหลัก พุทธจริยศาสตร์เป็นพื้นฐาน และประกอบกับหลักนิติธรรม ผลการวิจัย พบว่า ในมุมมองของพุทธจริยศาสตร์นั้นการตัดต่อพันธุกรรมพืชไม่ได้ เป็นสิ่งที่ผิดจริยธรรมในตัวมันเอง หมายความว่าเทคโนโลยีนี้ไม่อาจพิจารณาได้ว่า เป็นสิ่งชั่วร้ายในตัวมันเอง การปรับแต่งชีวิตพืชไม่ควรถือว่าผิดจริยธรรมทันที แต่ควร พิจารณารายละเอียดของกระบวนการและเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังเป็นต้นว่าที่ผ่านมา การดำเนินการทางธุรกิจเทคโนโลยีชีวภาพนั้นเป็นเรื่องผลประโยชน์ของการถือเอาความโลภ เป็นใหญ่ของบริษัทข้ามชาติ และระดับชาติ เช่น การใช้วิธีการทางเทคโนโลยีชีวภาพ เพื่อควบคุมพืชให้สามารถเพาะปลูกได้ครั้งเดียวไม่สามารถขยายพันธุ์พืชต่อไปได้อีก นอกจากนี้การใช้พืชตัดต่อพันธุกรรม และผลิตผลตัดต่อพันธุกรรมมีความเสี่ยงที่จะเกิด ผลกระทบต่อผู้บริโภค และสิ่งแวดล้อม ยีน GMO เหล่านี้ยังสามารถข้ามสายพันธุ์ไปทำร้าย วัฏจักรชีวิตพืชชนิดอื่นๆ ทำให้พืชดั่งเดิมสูญพันธุ์ไป สิ่งเหล่านี้ถือว่าผิดจริยธรรม ตามหลักพุทธจริยศาสตร์ เป็นการเบียดเบียนตนและผู้อื่น อาจกล่าวได้ว่าเป็นมิจฉาทิฏฐิ 3 ประการ คือ (1) โลภะ: ถือเอาประโยชน์ของตนเป็นใหญ่ (2) โมหะ: ความหลงที่ไม่ รับรู้ความเสี่ยงจากการใช้เทคโนโลยีนี้ (ทีฆานิกาย เล่มที่ 11 ข้อ 393,291., ขุททกนิกาย อิติวุตตก เล่มที่ 25 ข้อที่ 228,264) และ (3) อวิชชา: ความไม่รู้ใน ผลลัพธ์ที่จะเกิดจากการแทรกแซงธรรมชาติ ข้อเสนอแนะสำหรับการวิจัยครั้งต่อไป ควรศึกษาวิจัยพุทธจริยศาสตร์กับเทคโนโลยี ชีวภาพ สัตว์ และมนุษย์ ประเด็นที่น่าสนใจ คือ (1) ศึกษาการถอดรหัสพันธุกรรมมนุษย์ (2) การโคลนนิ่งมนุษย์ (3) การรักษาโรคโดยใช้ยีนบำบัด (4) การค้าขายอวัยวะชิ้นส่วน มนุษย์ รวมศาสตร์เกี่ยวกับธุรกิจเทคโนโลยีใหม่ในแง่มุมอื่นๆ เพราะอนาคตธุรกิจที่ เกี่ยวกับสินค้าในด้านอะไหล่มนุษย์ที่จะเกิดขึ้นทั่วโลก และการผูกขาดตลาดธุรกิจนี้ อย่างถาวร