แอนติเซนโอลิโกดิอ๊อกซี่นิวคลีโอไทด์ที่ได้ออกแบบไว้จำนวน 4 ชนิดที่สามารถจับ กับยีนส์ topoisomerase II ของมาลาเรียชนิด ~iPlasmodium falciparum~i ใน ตำแหน่งต่างๆ คือ แอนติเซน TOP 1 ได้ถูกออกแบบให้จับกับยีนส์บริเวณ 5 cap site (1-25) แอนติเซน TOP 2 ได้ถูกออกแบบให้จับกับลำดับเบสบริเวณ start codon (836-862) ของยีนส์ แอนติเซน TOP 3 และ 4 สามารถจับกับลำดับเบสของยีนส์ของ topoisomerase II ของมาลาเรียบริเวณที่ถัดไปจาก start codon (991-1020 และ 1051-1074 ตามลำดับ) แอนติเซนทั้งสี่ชนิดได้ถูกทดสอบหาฤทธิ์การต้านมาลาเรียเปรียบเทียบกับแอนติเซนควบคุม TOP 0 ซึ่งมีลำดับเบสเหมือนกับแอนติเซน TOP 1 แต่มีลำดับเบสที่เป็น mismatch 8 ตำแหน่ง จากการทดสอบหาฤทธิ์การต้านมาลาเรียด้วยการใช้สารกัมมันตภาพรังสี ([(3)H] hypoxanthine incorporation assay) พบว่า ที่ความเข้มข้นสูง (1x10(-5) M) แอนติเซนทั้ง 4 ชนิด มีฤทธิ์การต้านมาลาเรีย รวมทั้งแอนติเซนควบคุม ที่ความเข้มข้นต่ำ (1x10(-8) M-1x10(-7) M) ไม่พบฤทธิ์การต้านมาลาเรีย การทดสอบฤทธิ์การต้านมาลาเรียด้วยการใช้ กล้องจุลทรรศน์ พบว่า ที่ความเข้มข้นสูงแอนติเซนทุกตัวมีฤทธิ์การต้านมาลาเรีย แต่เป็น การต้านมาลาเรียแบบไม่จำเพาะเจาะจง ลำดับเบสของแอนติเซน อย่างไรก็ตามที่ความเข้มข้น ต่ำ (1x10(-8) M-1x10(-6) M) แอนติเซน TOP 2 และ 3 มีฤทธิ์การต้านมาลาเรียเมื่อ เปรียบเทียบกับแอนติเซนควบคุม TOP 0 เมื่อยืนยันฤทธิ์การต้านมาลาเรียของแอนติเซนด้วย การใช้ flow cytometer ด้วยการย้อมสี propidium iodide เพื่อนับจำนวนเชื้อมาลาเรีย พบว่า ฤทธิ์การต้านมาลาเรียมีผลสอดคล้องกับวิธีการใช้กล้องจุลทรรศน์ ดังนั้นที่ความเข้มข้น ต่ำ แอนติเซน TOP 2 และ 3 มีฤทธิ์การต้านมาลาเรียในลักษณะที่มีความจำเพาะต่อลำดับเบส ของแอนติเซน เมื่อทำการศึกษาฤทธิ์การต้านมาลาเรียของแอนติเซนทั้ง 4 ชนิดเปรียบเทียบ กับคลอโรควิน จากการทดลองพบว่า แอนติเซนมีฤทธิ์การต้านมาลาเรียน้อยกว่า (IC(,50) ของ TOP 1 = 2x10(-6) M,IC(,50) ของ TOP 2 = 1.4x10(-6)M, IC(,50) ของ TOP 3 = 6x10(-6) M, IC(,50) ของ TOP 4 = 1.1x10(-6) M และ IC(,50) ของ คลอโรควิน = 2x10(-7) M)