การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารวบรวมและจัดหมวดหมู่เพลงพื้นบ้าน ตำบลวังลึก อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย เพื่อวิเคราะห์ทำนองและเนื้อร้องเพลง พื้นบ้านวังลึก และเพื่อศึกษาหาภาพสะท้อนทางสังคมและวัฒนธรรมของตำบลวังลึก อำเภอ ศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาทางมานุษยวิทยาการดนตรี ซึ่งใช้ระเบียบวิธี วิจัยเชิงคุณภาพ โดยรวบรวมข้อมูลภาคสนามเป็นหลัก ประกอบด้วยข้อมูลจากการสัมภาษณ์ และสังเกต รวมทั้งการศึกษาข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง การวิจัยครั้งนี้ดำเนินงาน ตั้งแต่เดือน มกราคม พ.ศ. 2541 ถึง เดือนธันวาคม 2541 แล้วจึงนำผลการศึกษาที่ได้ มาเขียนพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่าเพลงพื้นบ้านตำบลวังลึก อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย ที่ รวบรวมได้ครั้งนี้ มีจำนวน 67 เพลง จำแนกหมวดหมู่ออกตามลักษณะโอกาสที่ใช้ได้ 5 ประเภท คือ 1) เพลงกล่อมลูก 2) เพลงพิธีกรรม 3) เพลงประกอบการละเล่น 4) เพลงปฏิพากย์ และ 5) เพลงรำวง มีผลการวิเคราะห์ด้านดนตรีและด้านภาพสะท้อนทางสังคมและวัฒนธรรมของเพลง ทั้ง 5 ประเภท ดังนี้ ผลการวิเคราะห์ด้านดนตรีของบทเพลงทั้ง 5 ประเภทนี้ พบว่าเพลงพื้นบ้านตำบล วังลึก เป็นเพลงที่มีทำนองเสียงหลักและทำนองเสียงประดับ ทำนองเสียงหลักมีความ เรียบง่ายไม่ซับซ้อน เป็นลักษณะเฉพาะของท้องถิ่น เป็นเพลงท่อนเดียวหรือเพลงทำนองเดียว ส่วนทำนองเสียงประดับเป็นการขับร้อง ซึ่งผู้ขับร้องสามารถตบแต่งให้ไพเราะขึ้น โดย ไม่ทิ้งทำนองเสียงหลัก ส่วนวิธีการขับร้องมีการซ้ำคำ ซ้ำวรรค ซ้ำท่อน มีร้องสร้อย มีลูกคู่ และมีการร้องที่ไม่มีลูกคู่ช่วย ผลการวิเคราะห์ด้านภาพสะท้อนทางสังคมและวัฒนธรรมพบว่า ตำบลวังลึกเป็นสังคม เกษตรกรรม สิ่งแวดล้อมยังมีความเป็นธรรมชาติอยู่มาก ชีวิตต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อปากท้อง ทางด้านวัฒนธรรมของชาวตำบลวังลึกนั้นพบว่ามีความเชื่อทางศาสนาพุทธเป็นหลัก มีค่า นิยมในการรักนวลสงวนตัว มีประเพณีการแต่งงานที่ฝ่ายชายต้องสู่ขอฝ่ายหญิง และยังคงมี ลักษณะนิสัยของคนไทยที่รักสนุกสนาน มีน้ำใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ บทบาทของเพลงพื้นบ้านในปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เคยรับใช้สังคม ให้ความ บันเทิง สนุกสนาน และเป็นเครื่องมือควบคุมสังคมในการรวมกลุ่มกัน กลายมาเป็นเพียง นำมาแสดงเพื่อการอนุรักษ์ โดยเล่นเฉพาะในโอกาสที่ได้รับเชิญไปแสดงในงานของจังหวัด แนวโน้มในอนาคตเพลงพื้นบ้านตำบลวังลึก อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย คงเป็นเพียง ศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านที่อนุรักษ์ไว้เพียงเป็นลัญลักษณ์ของชาวตำบลวังลึกเท่านั้น