การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาถึงประวัติความเป็นมา รูปแบบ และวัตถุ ประสงค์ของการทอดผ้าป่าในพระพุทธศาสนาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เปรียบเทียบวิธีการ ดำเนินการทอดผ้าป่าเพื่อช่วยเหลือสังคม ตลอดถึงศึกษาความคิดเห็นของพุทธศาสนิกชน ที่มีต่อการทำบุญทอดผ้าป่าในปัจจุบัน วิธีดำเนินการวิจัยมี 2 ภาค คือ การวิจัยภาคเอกสารและการวิจัยภาคสนาม การวิจัย ภาคเอกสาร ศึกษาการค้นคว้าจากพระไตรปิฎก อรรถกถาและเอกสารอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง สำหรับ การวิจัยภาคสนาม ใช้การสัมภาษณ์ข้อมูลการทอดผ้าป่าที่ช่วยเหลือสังคมไทยจากพระสงฆ์ 10 วัด และใช้แบบสอบถามความคิดเห็นของพุทธศาสนิกชนที่มีต่อการทำบุญทอดผ้าป่าจำนวน 202 คน ซึ่งผลการศึกษาวิจัยสรุปได้ดังนี้ จากการวิจัยภาคเอกสาร พบว่าการทอดผ้าป่าในปัจจุบันมีกาลมีความต่างจากสมัย พุทธกาล โดยสมัยพุทธกาลมีวัตถุประสงค์เพียงอย่างเดียวคือ การทำบุญถวายผ้าแด่พระสงฆ์ เพื่อใช้ประโยชน์ในการทำบังสุกุลจีวร แต่ในปัจจุบันเพิ่มวัตถุประสงค์เข้ามาอีกอย่างคือ การรวบรวมทุนทรัพย์เพื่อช่วยเหลือหรือพัฒนาวัด และขยายวงออกไปเพื่อการช่วยเหลือ สังคมไทย จากการสัมภาษณ์พบว่า การทอดผ้าป่าเป็นที่ยอมรับกันในสังคมไทย และมีความ สะดวกในการรวบรวมทุนทรัพย์เนื่องจากพุทธศาสนิกชนไทยมีความเข้าใจในความหมายและให้ ความสำคัญ การจัดทอดผ้าป่าในจังหวัดลำพูน และอุดรธานีส่วนใหญ่ใช้ระยะเวลาดำเนินการ ตั้งแต่ต้นจนเสร็จงานประมาณ 1 เดือน จุดประสงค์ของการรวบรวมทุนทรัพย์ส่วนใหญ่จะใช้ ในการก่อสร้าง จากการออกแบบสอบถามพบว่า พุทธศาสนิกกลุ่มตัวอย่าง 50 % บริจาคเงิน ทำบุญทอดผ้าป่าครั้งหนึ่งประมาณ 20 บาท เงินบริจาคสูงสุดที่พบคือ 10,000 บาทต่อครั้ง กลุ่มตัวอย่าง 81% จะบริจาคเมื่อมีผู้มาแจกซอง และ 58% ที่เห็นว่าการแจกซองฎีกาผ้าป่า ไม่ควรเลิก สรุปว่า การทอดผ้าป่ามีวัตถุประสงค์ที่คลี่คลายไป อย่างไรก็ตาม การทอดผ้าป่า ในแต่ละครั้งเป็นการปฏิบัติตามหลักคำสอนเรื่องการบริจาคทานและสามัคคีธรรมของ พุทธศาสนิกชนไทย