การควบคุมและป้องกันโรคไข้เลือดออกจำเป็นต้องอาศัยการเฝ้าระวังที่มี ประสิทธิภาพ การศึกษาครั้งนี้มุ่งหวังวินิจฉัยผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสเดงกิวอายุต่ำกว่า 15 ปี ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลของรัฐ 7 แห่ง ในจังหวัดอ่างทอง ระหว่างเดือน กรกฎาคม 2541 ถึงเดือนมิถุนายน 2542 และประเมินปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ในการแยกผู้ป่วย ใช้ลักษณะอาการทางคลินิก และการตรวจทางห้องปฏิบัติการ มีการเก็บซีรั่มของผู้ป่วย จำนวน 90 ราย และเด็กนักเรียนที่มีสุขภาพแข็งแรง จำนวน 80 ราย ในจำนวนนี้เด็กที่ มีการติดเชื้อไวรัสเดงกิว แบ่งออกเป็น ผู้ป่วยไข้เดงเกิว 9 ราย (ร้อยละ 12.2) และ ผู้ป่วยไข้เลือดออก 65 ราย (ร้อยละ 87.8) มีผู้ป่วย 9 รายที่แสดงอาการช็อคแต่ไม่มี ผู้ใดเสียชีวิต ผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสเดงกิวมีจำนวนเม็ดเลือดขาวต่ำกว่าค่าปกติ ลิมโฟไซต์ และ อะทริปิคอล ลิมโฟไซต์ มีจำนวนเพิ่มขึ้น ขณะที่นิวโตรฟิลลดลง ผู้ป่วยไข้เลือดออก แสดงอาการเลือดออกร้อยละ 30.8 พบเกร็ดเลือดต่ำและปริมาณเม็ดเลือดแดงอัดแน่นเข้มข้น ร้อยละ 64.1 และ 86.2 ตามลำดับ เมื่อใช้วิธีการตรวจทางน้ำเหลืองวิทยา พบว่ามีผู้ป่วย ติดเชื้อครั้งแรก 8 ราย (ร้อยละ 11.3) ผู้ป่วยติดเชื้อซ้ำ 46 ราย (ร้อยละ 69) ผู้ป่วย ติดเชื้อครั้งแรกหรือผู้ป่วยติดเชื้อซ้ำอย่างใดอย่างหนึ่ง 14 ราย (ร้อยละ 19.7) จากซีรั่มของผู้ป่วย 30 ราย สามารถแยกเชื้อไวรัสเดงกิวได้ 9 ราย (ร้อยละ 30) โดยพบ ไวรัสเดงกิวซีโรทัยป์ 1,2 และ 3 การสำรวจความรู้ เจตคติ และการปฏิบัติของผู้ปกครองเด็ก 131 ราย ส่วนใหญ่เป็นมารดา ที่มีการศึกษาในระดับประถมศึกษาและเป็นผู้ใช้แรงงาน ผู้ปกครองเด็กในกลุ่มที่ศึกษา มีความรู้เรื่องโรคไข้เลือดออกใกล้เคียงกัน อย่างไรก็ตาม ผู้ปกครองของเด็กติดเชื้อไวรัสเดงกิวมีเจตคติต่อจุดเลือดออกใต้ผิวหนังว่าเป็นสัญญาณ อันตราย (~ip~i-value = 0.000) การควบคุม ป้องกัน และการปฏิบัติต่อการเจ็บป่วยของ ผู้ปกครองเด็กติดเชื้อไวรัสเดงกิวอยู่ในเกณฑ์ดี หลังจากผู้ป่วยเข้ารับการรักษาใน โรงพยาบาล (~ip~i-value=0.000) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มผู้ปกครองของผู้ป่วยโรคอื่น และของเด็กปกติ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า โรคไข้เลือดออกยังคงเป็นปัญหาในจังหวัดอ่างทอง และประชาชนต้องการความเข้าใจเกี่ยวกับโรคนี้ การรณรงค์อย่างต่อเนื่องร่วมกับการมี ส่วนร่วมของชุมชนจะทำให้การปฏิบัติในการป้องกันและควบคุมโรคไข้เลือดออกประสบผลสำเร็จ