การศึกษานี้เป็นความพยายามที่จะชี้ให้เห็นระดับความเหมือนและความต่างของ ภาษาชองถิ่นต่าง ๆ ในจังหวัดจันทบุรีและการจัดทำแผนที่แสดงข้อมูลดังกล่าว โดยประยุกต์ ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ หรือ จีไอเอส นอกจากพิจารณาด้านภาษาศาสตร์แล้ว การศึกษา นี้ยังพิจารณาถึงปัจจัยทางภูมิศาสตร์ เช่น ระยะทางและสิ่งกั้นขวาง เพื่อแสดงภาพรวม ของพื้นที่ที่มีการใช้ภาษาชอง ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าภาษาชอง ในจังหวัดจันทบุรี แบ่งได้เป็น 3 ภาษาถิ่น ซึ่งต่างจากการศึกษาของ Martin (1974a) ที่เคยแบ่งภาษาชอง ออกเป็น 2 ภาษาถิ่น ได้แก่ ~iชองลอ~i และ ~iชองเฮิบ~i ผู้วิจัยเสนอว่าภาษาถิ่น ~iชองลอ~i ตามการแบ่งของ Martin นั้นยังสามารถแบ่งออก ได้ 2 ส่วนย่อยได้ตามที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ เป็นภาษาถิ่นทางเหนือและใต้ของอำเภอ เขาคิชกูฏ ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของเขาสอยดาว ขณะที่ภาษา ~iชองเฮิบ~i นั้นใช้พูด ในเขตอำเภอโป่งน้ำร้อน ทางตะวันออกของเทือกเขา แต่ในปัจจุบันมีผู้พูดอยู่เพียง จำนวนน้อย และส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ ข้อมูลที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่า ควรจะมีการทบทวนการใช้เกณฑ์แบ่งภาษาชองถิ่น ตามที่ Headley (1985) เคยเสนอไว้ว่า ให้ใช้เกณฑ์การเปลี่ยนแปลงทางเสียงจากการสืบสร้างภาษาเปียริกดั้งเดิม *s> /-t/ ใน ~iชองลอ~i และ *-s> /-h/ ใน~iชองเฮิบ~i เป็นตัวกำหนดของเขตเพียงประการเดียว ผู้วิจัย เสนอว่าควรมีการแบ่งใหม่โดยพิจารณาการเปลี่ยนแปลงทางเสียงของรูปสืบสร้าง *cr- ด้วย กล่าวคือ *cr- >/c-/ ในภาษาชองถิ่นเหนือ หรือ ~iชองลอ1~i และ *cr- >/kr-/ ในภาษาชอง ถิ่นใต้ หรือ ~iชองลอ 2~i และภาษาชองถิ่นตะวันออก หรือ ~iชองเฮิบ~i ข้อน่าสังเกตคือ การแบ่งภาษาชองอีกหนึ่งถิ่น คือ ~iชองลอ 2~i นี้ได้กลายเป็นจุดเชื่อม ของการแบ่ง กลุ่มภาษาชองถิ่น การแบ่งภาษาชองออกเป็น 3 ถิ่นเช่นนี้ ยังสอดคล้องกับความเข้าใจ ของผู้พูดภาษาชองจำนวนมาก นอกจากนี้ผู้วิจัยยังพบว่าการประยุกต์ใช้ระบบจีไอเอสกับการจัดทำแผนที่ภาษาถิ่น จะเป็นประโยชน์สำหรับการทำงานของนักภาษาศาสตร์ทั่วไป ซึ่งต้องการเครื่องมือสำหรับ ศึกษาการกระจายของข้อมูลทางภาษาศาสตร์ตามตำแหน่งที่ตั้งทางภูมิศาสตร์