วิทยานิพนธ์เล่มนี้ เป็นงานวิจัยทางมานุษยวิทยาการดนตรี โดยศึกษา ~iฝู่หลู~i แคนน้ำเต้าของชาวลีซู ณ หมู่บ้านดอยล้าน ตำบลวาวี อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อ ศึกษาลักษณะทางกายภาพ การสร้างรูปแบบการบรรเลง ~iฝู่หลู~i รวมทั้งลักษณะทางดนตรีของบทเพลงที่บรรเลงโดย ~iฝู่หลู~i การเต้นรำประกอบ การบรรเลง ~iฝู่หลู~i ตลอดจนการศึกษาความสัมพันธ์ของ ~iฝู่หลู~i กับสังคมลีซู ผลการศึกษาพบว่า ~iฝู่หลู~i เป็นเครื่องดนตรีตระกูลเครื่องลม ที่มีระบบบันไดเสียง 5 เสียง มีส่วนประกอบ 3 ส่วน คือ ตัวน้ำเต้า ท่อเสียง 5 ท่อ และลิ้น ซึ่งกรรมวิธี การสร้าง ~iฝู่หลู~i ล้วนแต่ใช้วัสดุและเครื่องมือที่สามารถหาได้ง่ายในท้องถิ่น ส่วน บทเพลง ~iฝู่หลู~i เป็นเพลงที่มีทำนองสนุกสนาน โครงสร้างของเพลง มีท่อนเดียวบรรเลง ซ้ำวนไปมา และแต่ละเพลงมีองค์ประกอบทางดนตรีครบถ้วน ทั้งทำนองเพลง การประสานเสียง และจังหวะ บทเพลงของ ~iฝู่หลู~i ใช้บรรเลงประกอบการเต้นรำ โดยชาวลีซูถือว่าเพลง ~iฝู่หลู~i กับการเต้นรำนั้น เป็นสิ่งที่ควบคู่กันอย่างไม่สามารถแยกจากกันได้ ลักษณะ การเต้นรำของลีซู ก็คือ จับมือต่อๆ กัน แล้วเต้นเป็นวงกลม โดยคนเป่า ~iฝู่หลู~i ซึ่งเป็นผู้นำการเต้นรำ จะอยู่กลางวง การเต้นรำที่ถือว่าสำคัญที่สุดของชาวลีซู คือ การเต้นรำในช่วงเทศกาลปีใหม่ ความสัมพันธ์ของ ~iฝู่หลู~i กับสังคมลีซู มี 2 ด้าน ~iด้านแรก ฝู่หลู~i ได้สะท้อนสภาพสังคมวัฒนธรรมของชาวลีซู คือ การแบ่งงานกันทำตามเพศ ลักษณะโครงสร้าง ทางสังคมที่ค่อนข้างมีความเท่าเทียมกัน และลักษณะนิสัยของชาวลีซูที่มีความเชื่อมั่น ในตัวเอง ~iด้านที่สอง~i เป็นการละเล่นรื่นเริงในพิธีต่าง ๆ ที่ก่อให้เกิดความ สามัคคีในชุมชน และสร้างความบันเทิงทั้งในระดับสังคมและระดับปัจเจกบุคคล ~iฝู่หลู~i ยังเป็นเครื่องดนตรีที่ทำให้หนุ่มสาวได้มีโอกาสเกี้ยวพาราสีกัน และ ชาวลีซูยังใช้ ~iฝู่หลู~i ในการกล่อมเด็กอีกด้วย