การศึกษาลายพิมพ์ดีเอ็นเอของเชื้อ ~iPenicillium marneffei~i ที่แยกได้จาก จากจังหวัดเชียงราย เชียงใหม่ และกรุงเทพมหานคร จำนวน 84 สายพันธุ์ โดยสกัดดีเอ็นเอ ออกจากเซลล์ด้วยแรงกระแทกจากลูกแก้ว แล้วนำมาทำพีซีอาร์ โดยใช้ 10-nucleotide primer พบว่าสามารถแบ่งรูปแบบลายพิมพ์ดีเอ็นเอเป็น 6 กลุ่มด้วยการใช้โปรแกรม PHYLIP โดยพบว่าสายพันธุ์จากเชียงรายส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มที่ 3 (26.3%) และ 6(26.3%) สายพันธุ์ จากเชียงใหม่ส่วนมากอยู่ในกลุ่มที่ 1 (71.4%) ส่วนสายพันธุ์จากกรุงเทพมหานครส่วนใหญ่ จัดอยู่ในกลุ่มที่ 2 (23%) และ 3 (23%) ดังนั้นการศึกษาลายพิมพ์ดีเอ็นเอ สามารถนำมา ใช้ประโยชน์ในการศึกษาด้านระบาดวิทยาของเชื้อ ~iPenicillium marneffei~i ได้ การศึกษาความสามารถในการมีชีวิตอยู่ของ ~i Penicillium marneffei~i ในอาหาร เลี้ยงเชื้อที่เป็นกรด พบว่าเชื้อจำนวน 10 สายพันธ์ที่ใช้ทดสอบ สามารถมีชีวิตอยู่ในอาหาร เลี้ยงเชื้อเหลวที่ปรับ pH เป็น 2 และ 3 ได้จนถึง 9 ชั่วโมง ส่วนที่ pH1 มี 5 สายพันธุ์ ไม่ตายในเวลา 6 ชั่วโมง แต่หลังจาก 9 ชั่วโมงทุกสายพันธุ์จะตายหมด การศึกษาความสามารถ ของเชื้อที่จะมีชีวิตอยู่ได้ในอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นกรดสามารถใช้เป็นข้อมูลว่าเชื้อ ~iPenicillium marneffei~i อาจติดโดยการกินได้ การศึกษาความไวต่อยาต้านเชื้อราของ ~iPenicillium marneffei~i ด้วยวิธี broth macrodilution พบว่าค่าความเข้มข้นน้อยที่สุดที่สามารถยับยั้งการเจริญของเชื้อ (MIC) ต่อยา amphotericin B อยู่ในช่วง 0.06-4 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร ค่า median อยู่ ในช่วง 0.125-0.5 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร มีเชื้อ 9 สายพันธุ์ (14%) ที่ดื้อต่อ amphotericin B ส่วนค่า MIC ต่อยา fluconazole, itraconazole, และ ketoconazole อยู่ในช่วง 4-16, 0.03-0.125, และ 0.125-0.5 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร ตามลำดับ ค่า median เป็น 8, 0.03-0.06, และ 0.125-0.5 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร ตามลำดับ การทดสอบ ความไวต่อยาต้านเชื้อราสามารถนำมาใช้เป็นแนวทางให้แพทย์เลือกใช้ยาที่เหมาะสมในการรักษา