งานศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ที่จะสร้างดัชนีชี้วัดคุณภาพชีวิตการทำงานของแรงงานใน ระดับจังหวัด และวิเคราะห์อิทธิพลของคุณภาพชีวิตการทำงานด้านต่าง ๆ ร่วมกับปัจจัยเชิง โครงสร้างด้านเศรษฐกิจและสังคมตัวอื่น ๆ ว่าเป็นตัวกำหนดการย้ายถิ่นของแรงงานหรือไม่ อย่างไร ในการสร้างดัชนีคุณภาพชีวิตการทำงานใช้หลักการเช่นเดียวกับการสร้าง Human development Index (HDI) ของ UNDP โดยแบ่งคุณภาพชีวิตการทำงานเป็น 5 มิติ ประกอบด้วย ผลประโยชน์การทำงาน สภาพการทำงาน การมีส่วนร่วมในองค์การแรงงาน ความมั่นคงในการทำงาน และความสงบสุขในการทำงาน ผลการศึกษาพบว่า ลูกจ้างในจังหวัดส่วนใหญ่ไม่มีคุณภาพชีวิตการทำงานอยู่ในระดับสูง ลูกจ้างในจังหวัดส่วนใหญ่มีผลประโยชน์การทำงานและสภาพการทำงานของลูกจ้างอยู่ในระดับ ปานกลาง ขณะที่ความมั่นคงและความสงบสุขในการทำงานสูงอยู่ในระดับสูง แต่มีระดับการมี ส่วนร่วมในองค์กรแรงงานต่ำ เมื่อพิจารณาถึงปัจจัยที่มีอิทธิพลการย้ายถิ่นของประชากร วัยแรงงานโดยใช้สถิติ Multiple Regression ในการวิเคราะห์ พบว่า ตัวแปรอิสระทั้งหมด 20 ตัว สามารถร่วมกันอธิบายความผันแปรของอัตราการย้ายถิ่นสุทธิได้ร้อยละ 66.6 ประชากร วัยแรงงานมีแนวโน้มที่จะย้ายถิ่นเข้าสู่จังหวัดที่มีค่าจ้างเฉลี่ย อัตราการเป็นสมาชิก สหภาพแรงงาน การกระจายตัวของลูกจ้างในสถานประกอบการ อัตราการพึ่งพิง และระดับประชากร ในเขตเมืองสูง และมีแนวโน้มที่จะย้ายถิ่นออกจากจังหวัดที่มีอัตราการประสบอันตรายเนื่อง จากการทำงานและสัดส่วนผู้มีงานทำในภาคเกษตรสูง สำหรับการศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการ ย้ายถิ่นออกของแรงงานโดยใช้สถิติ Logistic Regression ในการวิเคราะห์พบว่าตัวแปรอิสระ ทั้งหมดสามารถร่วมกันอธิบายความผันแปรของการย้ายถิ่นออกของแรงงานได้ถึงร้อยละ 79.94 เมื่อนำปัจจัยคุณภาพชีวิตการทำงานด้านต่าง ๆ มาวิเคราะห์ร่วมกับปัจจัยด้านเศรษฐกิจและ สังคม และปัจจัยระดับบุคคล พบว่า มีอิทธิพลต่อการย้ายถิ่นออกของแรงงาน การจัดทำดัชนีคุณภาพชีวิตการทำงานในครั้งนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการพัฒนา ตัวชี้วัด กระทรวงแรงงานควรเห็นความสำคัญที่จะมีการพัฒนาตัวชี้วัดเพิ่มเติมให้ครอบคลุม ภารกิจ นโยบาย แผนงาน และยุทธศาสตร์การพัฒนา เพื่อให้สามารถพัฒนาระบบติดตามประเมินผล การดำเนินงานในภาพรวมของทั้งกระทรวง ซึ่งเป็นมาตรฐานเดียวกันและสามารถเปรียบเทียบกัน ได้ โดยการสนับสนุนทุกหน่วยงานให้มีส่วนร่วมในการกำหนดตัวชี้วัด กำหนดประเด็นคำถามต่าง ๆ กำหนดวิธีการพัฒนาระบบข้อมูลให้สัมพันธ์กับตัวชี้วัด การจัดมำตัวชี้วัดนี้จะต้องกระทำ อย่างต่อเนื่องเพื่อให้เห็นแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงในระยะยาว ควบคู่ไปกับการพัฒนาตัวชี้วัด พัฒนาระบบงานและขีดความสามารถของบุคลากรที่เกี่ยวข้องเพื่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์สูงสุด นอกจากนี้ การศึกษานี้จำกัดเฉพาะผู้ย้ายถิ่นภายใน 2 ปี ระหว่าง พ.ศ. 2539-2540 ตัวแปร บางตัวไม่มีอิทธิพลต่อการย้ายถิ่นของแรงงานเนื่องจากระยะเวลาสั้นเกินไป ในโอกาสต่อไป ควรศึกษาในกลุ่มผู้ย้ายถิ่นภายใน 5 ปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มากพอที่จะเห็นความเปลี่ยนแปลง ของปัจจัยด้านคุณภาพชีวิตการทำงานและปัจจัยเชิงโครงสร้างด้านเศรษฐกิจและสังคมอื่น ๆ