ได้ทำการศึกษาถึงผลของการฝึกกล้ามเนื้อ ด้วยวิธีไอโซไคเนติค และฝึกด้วยไบโอฟีด แบคของชีพจร (HR BFB) ต่อความสามารถในการยิงปืนสั้นในอาสาสมัคร ซึ่งเป็นนักกีฬายิงปืนสั้น ชายจำนวน 14 คน โดยแบ่งนักยิงปืนออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 7 คน โดยกลุ่มควบคุมจะได้รับ โปรแกรมการฝึกยิงตามปกติเพียงอย่างเดียว ส่วนกลุ่มที่ฝึกกล้ามเนื้อ จะได้รับโปรแกรมการฝึก ยิงปืนตามปกติร่วมกับโปรแกรมการฝึกกล้ามเนื้อแบบไอโซไคเนติค เป็นเวลา 8 สัปดาห์ โดยฝึก ส่วนข้อเข่าที่ขาทั้ง 2 ข้าง และกล้ามเนื้อหัวไหล่เฉพาะแขนขวา จำนวน 10 เซ็ตๆ ละ 10 ครั้ง โดยจะเปลี่ยนมุมความเร็วของการเคลื่อนไหว ดังนี้ (180, 180, 120, 90, 60, 60, 90, 120, 180, 180 องศาต่อวินาที) โดยทำการฝึกสัปดาห์ละ 3 ครั้ง โดยเก็บข้อมูลของสมรรถภาพ ทางกาย และความสามารถในการยิงปืนดังนี้ ข้อมูลเริ่มต้น (Pretest) หลังการฝึกกล้ามเนื้อ 4 สัปดาห์ (test 1) หลังการฝึกกล้ามเนื้อ 8 สัปดาห์ (test 2) และหลังจากหยุดฝึกกล้ามเนื้อ 2 สัปดาห์ (Posttest) หลังจากจบโปรแกรมการฝึกกล้ามเนื้อ 2 สัปดาห์ จึงทำการเริ่มการฝึก โดยใช้ไบโอฟีดแบคของชีพจร โดยใช้กลุ่มตัวอย่างกลุ่มเดิม การฝึกไบโอฟีดแบคทำโดยฝึกยิงปืน โดยใช้เครื่องวัดสัญญาณชีพจร ร่วมกับการทำสมาธิและฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ 3 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 6 สัปดาห์ ผลของการฝึกกล้ามเนื้อแบบไอโซไคเนติค พบว่า กลุ่มที่ฝึกกล้ามเนื้อร่วมกับ การฝึกยิงปืนมีความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และความสามารถในการยิงปืนเพิ่มสูงขึ้นอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ ~ip~i<0.05 ภายหลัง 8 สัปดาห์ ส่วนในกลุ่มควบคุมไม่พบความ แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญที่ ~ip~i>0.05 ระหว่างก่อนและหลังการฝึก และพบว่าการฝึกด้วย ไบโอฟีดแบคของสัญญาณชีพจรไม่ทำให้ความสามารถในการยิงปืนเพิ่มขึ้น ภายหลังการฝึก 6 สัปดาห์ ที่ ~ip~i>0.05 แต่สามารถเพิ่มโอกาสในการลั่นไกในจังหวะหัวใจคลายตัวเพิ่มขึ้นอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ ~ip~i<0.05 เมื่อเทียบกับก่อนและหลังการฝึก โดยสรุปการฝึกกล้ามเนื้อ แบบไอโซไคเนติคทำให้สามารถในการยิงปืนและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อเพิ่มมากขึ้น ส่วนการ ฝึกไบโอฟีดแบคของชีพจร สามารถเพิ่มโอกาสในการลั่นไกในจังหวะหัวใจคลายตัวเพิ่มมากขึ้น แต่ไม่พบว่าเพิ่มความสามารถในการยิงปืนของกลุ่มที่ฝึกด้วยไบโอฟีดแบคของสัญญาณชีพจร