การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ในการวิเคราะห์ ผลของการฝึกแบบคอนเซนตริค ไอโซไคเนติค ที่ความเร็วต่ำและความเร็วสูง ต่อการทำงานของกล้ามเนื้องอ และเหยียดเข่า ข้างขวาในชายไทยอายุระหว่าง 18 และ 30 ปี เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ Biodex system II (Biodex Corporation, Shirly, NY) peak torque, total work, average power และ h/q ratio ถูกวัดในการศึกษานี้ ผู้เข้าร่วมการศึกษา 45 คน จะถูกแบ่งโดยการสุ่มเป็น 3 กลุ่ม (กลุ่มละ 15 คน) : กลุ่มควบคุม, กลุ่มที่ ฝึกด้วยความเร็วต่ำ (60 องศา/sec) และความเร็วสูง (240 องศา/sec) ผู้เข้าร่วม การศึกษาทั้ง 3 กลุ่ม มีอายุ น้ำหนัก และส่วนสูงใกล้เคียงกัน กลุ่มฝึกทั้ง 2 กลุ่ม จะฝึก 3 ครั้ง/สัปดาห์ เป็นเวลา 4 สัปดาห์ โดยทำการทดสอบ 3 ครั้ง ในวันที่ 1 และ 7 ของโปรแกรมการฝึก และหนึ่งวันหลังการฝึกวันสุดท้าย ใน 6 ความเร็ว คือ 30, 60, 120, 180, 240 และ 300 องศา/sec ผลการศึกษาแสดงว่า ในกลุ่มควบคุมค่าตัวแปรที่วัดจะไม่แสดงความแตกต่างอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติในการเปรียบเทียบ ก่อน, ระหว่างและหลังการฝึก สำหรับกลุ่มที่ฝึกที่ ความเร็วต่ำและความเร็วสูง ค่า peak torque, total work และ average power แสดงความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างก่อน, ระหว่าง และหลังการฝึกในทุก ความเร็วที่ทดสอบ (p<0.05) สำหรับค่า h/q ratio ไม่แสดงความแตกต่างอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ ยกเว้นที่ความเร็ว 30 องศา/sec ในกลุ่มความเร็วสูง ผลการศึกษาที่ได้ แสดงการเกิด overflow phenomenon across velocity ในทั้ง 2 กลุ่มที่ฝึก สรุปได้ว่า ทั้งความเร็ว 60 และ 240 องศา/sec จัดเป็นความเร็วที่เหมาะสม ต่อการฝึกเพื่อเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อเข่า โดยโปรแกรมการฝึก 3 ครั้ง/สัปดาห์ เป็นเวลาอย่างน้อย 2 สัปดาห์ เพื่อแสดงผลการเพิ่มของความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ