การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาการสร้างข้อสอบวัดความสามารถทาง พุทธิพิสัยของอาจารย์ผู้สอนวิชาศิลปะกับชีวิต (ดนตรี) ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ในเขต กรุงเทพมหานคร โดยใช้วิธีวิจัยแบบสำรวจและวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน เปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยโดยการทดสอบค่าที (t-test) และเปรียบเทียบ ปัญหาการสร้างข้อสอบวัดความสามารถทางพุทธิพิสัยของอาจารย์ผู้สอนวิชาศิลปะกับชีวิต (ดนตรี) ในโรงเรียนขนาดต่างกันโดยการทดสอบค่าเอฟ (F-test) จากการวิจัยพบว่า (1) ปัญหาการสร้าง ข้อสอบวัดความสามารถทางพุทธิพิสัยของอาจารย์ผู้สอนวิชาศิลปะกับชีวิต (ดนตรี) ระดับมัธยม ศึกษาตอนต้นในเขตกรุงเทพมหานครอยู่ในระดับปานกลาง ปัญหาที่พบมาก คือ การขาดเอกสาร ตำราในการสร้างข้อสอบวิชาดนตรี การจัดอัตราส่วนของข้อสอบขั้นต่างๆ ขาดความเข้าใจในการ สร้างตารางวิเคราะห์เนื้อหาทางดนตรี ขาดการนำข้อสอบไปทดลองใช้ก่อนนำไปทดสอบจริง และ ขาดผู้เชี่ยวชาญในการตรวจสอบคุณภาพข้อสอบในด้านความเที่ยงตรงของเนื้อหาทางดนตรี (2) อาจารย์ศิลปะกับชีวิต (ดนตรี) ที่สอนอยู่ในโรงเรียนขนาดต่างกันมีปัญหาการสร้างข้อสอบวัด ความสามารถทางพุทธิพิสัยแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (3) อาจารย์ศิลปะกับ ชีวิต (ดนตรี) ที่มีวุฒิกับไม่มีวุฒิทางดนตรี มีปัญหาการสร้างข้อสอบวัดความสามารถทางพุทธิพิสัย แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (4) อาจารย์ศิลปะกับชีวิต (ดนตรี) ที่มี ประสบการณ์สอนต่างกันมีปัญหาการสร้างข้อสอบวัดความสามารถทางพุทธิพิสัยไม่แตกต่างกัน ข้อเสนอแนะโดยสรุปคือ ควรมีการพัฒนาอาจารย์ผู้สอนวิชาศิลปะกับชีวิต (ดนตรี) ให้มี ความรู้ความเข้าใจในการวัดและประเมินผลด้านพุทธิพิสัยและสามารถนำไปปฏิบัติได้อย่างถูกต้อง