การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจต่อ ความสามารถในการออกกำลังกายและคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยที่มีกล้ามเนื้อหัวใจตายระหว่างผู้ป่วย ที่ได้รับโปรแกรม (กลุ่มศึกษา) และผู้ป่วยที่ไม่ได้รับโปรแกรม (กลุ่มควบคุม) จำนวน 60 ราย อายุระหว่าง 40-75 ปี ได้รับการจัดแบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุม 30 ราย และ กลุ่มศึกษา 30 ราย โดยวิธีการสุ่ม โดยตัวแปรการศึกษาคือ ความสามารถในการออกกำลังกายจากวิธี การทดสอบ การเดิน 6 นาที และคะแนนคุณภาพชีวิตจากการวัดด้วยแบบสอบถาม Quality of Life after Myocardial Infarction (QLMI) ในช่วงติดตามผลสองสัปดาห์ การศึกษานี้พบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของระยะทางเดิน 6 นาทีและคะแนน รวมของคุณภาพชีวิตระหว่างผู้ป่วยกลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุม (p<0.05) โดยผู้ป่วยกลุ่มควบคุม มีขอบเขตของ ความมั่นใจ ความมีคุณค่าในตนเอง และสภาพอารมณ์ แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติจากกลุ่มควบคุม (p<0.05) ในช่วงติดตามผลสองสัปดาห์พบว่าค่าเฉลี่ยของระยะทางเดิน 6 นาทีในกลุ่มควบคุมและกลุ่มศึกษา คือ 265.94 และ 314.72 เมตร (p=0.002) และมีค่าเฉลี่ยของ คะแนนรวมของคุณภาพชีวิต คือ 110.70 และ 126.67 (p=0.001) ตามลำดับ ในขณะที่ค่าเฉลี่ยของ คะแนนคุณภาพชีวิตในขอบเขตของ การตระหนักในอาการ, ข้อจำกัด, ความมั่นใจ, ความมีคุณค่าใน ตนเอง และสภาพอารมณ์ ของผู้ป่วยกลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุมคือ 22.70 และ 24.06 (p=0.262), 15.27 และ 17.23 (p=0.052), 19.43 และ 23.67 (p=0.000), 25.33 และ 30.30 (p=0.001), 28.00 และ 31.47 (p=0.024) ตามลำดับ สรุปผลการศึกษาครั้งนี้พบว่าโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจสามารถส่งเสริมความสามารถ ในการออกกำลังกาย และคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยที่มีกล้ามเนื้อหัวใจตาย ดังนั้นสุขภาพทางร่าง กายและจิตใจของผู้ป่วยสามารถฟื้นฟูควบคู่กัน ด้วยการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจเมื่อนำไปประยุกต์ ใช้อย่างเหมาะสม