การวิจัยครั้งนี้ เป็นการศึกษาทางมานุษยวิทยาใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยการเก็บข้อมูลภาคสนามที่หมู่บ้านเกาะสะเดิ่ง ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัด กาญจนบุรี ระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ.2537 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ.2539 ซึ่งการศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเชื่อเรื่องวีหล่าและบทบาทของพิธีกรรมเรียกวีหล่าที่มีต่อวิถีชีวิต ของชาวกะเหรี่ยงโป ตลอดจนศึกษาบทบาทของดุทูหล่าในพิธีกรรมเรียกวีหล่าด้วยมุมมองทาง มานุษยวิทยาการดนตรี ผลการศึกษาพบว่า ชาวกะเหรี่ยงโปบ้านเกาะสะเดิ่ง ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัด กาญจนบุรี มีโลกทัศน์ทางจักรวาลวิทยาว่าจิตวิญญาณเป็นสิ่งที่มีอยู่ควบคู่กับสรรพสิ่งต่างๆ ธรรมชาติ มนุษย์ ข้าว สัตว์เลี้ยง ตลอดจนสิ่งของใช้สอยล้วนมีจิตวิญญาณเป็นของตนเอง ชาวกะเหรี่ยงโป เชื่อว่าวีหล่าเป็นจิตวิญญาณที่มีอยู่ควบคู่กับมนุษย์ มีทั้งวีหล่าที่ดีและวีหล่าที่ไม่ดีซึ่งสามารถ ส่งผลให้มนุษย์มีชีวิตที่ดี เป็นปกติสุข หรือส่งผลให้ชีวิตมนุษย์ไม่ดี ผิดปกติ ตลอดจนเจ็บป่วยได้ ชีวิตชาวกะเหรี่ยงโปมีความผูกพันอยู่กับวีหล่าอย่างแนบแน่นทั้งในระดับปัจเจกบุคคลและระดับสังคม ดังนั้นในทุกขั้นตอนของชีวิตตั้งแต่เกิด แต่งงาน เจ็บป่วย ตาย และการทำมาหากิน ชาวกะเหรี่ยงโป จึงต้องประกอบพิธีกรรมเรียกวีหล่าเพื่อให้วีหล่ากลับมาอยู่กับมนุษย์ ในพิธีกรรมเรียกวีหล่ามีขั้นตอนที่สำคัญคือ ขั้นตอนดุทูหล่า ซึ่งเป็นการใช้ไม้พายเคาะ บันได ข่าไฟ และภาชนะใส่อุปกรณ์ผูกมืออย่างมีจังหวะ พร้อมกับการสวดปรู๊หล่าเรียกวีหล่าอย่าง มีท่วงทำนองและระดับเสียงสูงต่ำ การเคาะและการสวดเรียกวีหล่านี้มีลักษณะเป็นดนตรี ทั้งในด้าน กระบวนการสื่อสาร การปฏิบัติ และการเลือกใช้วัสดุให้มีคุณสมบัติในการเป็นแหล่งกำเนิดเสียง ตลอดจนในด้านความงาม ความไพเราะที่มุ่งให้เกิดแก่เจ้าของวีหล่า ดังนั้นการดุทูหล่าจึงมีสถานะ เป็นดนตรีในการประกอบพิธีกรรม (Ceremonial Music) โดยมีบทบาทเป็นสื่อนำให้พิธีกรรมนั้น บรรลุจุดมุ่งหมาย