วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ศึกษาการตั้งชื่อของชาวกะเหรี่ยง ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ ตำบลสวนผึ้ง อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี โดยใช้วิธีการศึกษาชื่อของชาวกะเหรี่ยง 3 ช่วงอายุ ได้แก่กลุ่มอายุระหว่าง 41-60 ปี กลุ่มอายุระหว่าง 21-40 ปี และกลุ่ม อายุระหว่าง 1-20 ปี ทั้งชายและหญิง จำนวน 5 หมู่บ้าน รวมทั้งสิ้น 450 คน วิธีการ ศึกษาใช้การลงพื้นที่สัมภาษณ์ในภาคสนามและจากรายชื่อในทะเบียนราษฎรอำเภอสวนผึ้ง เพื่อศึกษาการตั้งชื่อว่าเป็นชื่อภาษากะเหรี่ยงหรือภาษาไทย วิธีการตั้งชื่อ และศึกษา ความหมายของชื่อที่สะท้อนให้เห็นถึงสภาพสังคม แนวความคิด ความเชื่อ ค่านิยมของคน ในสังคม ผลการศึกษาได้พบว่า (1) ลักษณะการตั้งชื่อของชาวกะเหรี่ยงที่อำเภอสวนผึ้ง จะใช้ 2 ภาษา คือชื่อที่เป็นภาษากะเหรี่ยงและที่เป็นชื่อภาษาไทย การตั้งชื่อของคนใน แต่ละกลุ่มอายุจะมีความแตกต่างกัน คนกลุ่มอายุระหว่าง 41-60 ปี และ 21-40 ปี ส่วนใหญ่มีทั้งชื่อภาษากะเหรี่ยงและชื่อภาษาไทย และคนในกลุ่มอายุระหว่าง 1-20 ปี จะมีการตั้งชื่อเป็นภาษาไทยเท่านั้น (2) การตั้งชื่อภาษาไทยของชาวกะเหรี่ยงมี 4 วิธีการ คือ 1. วิธีตั้งตามเสียงชื่อภาษากะเหรี่ยง 2. วิธีตัดเสียง/เพิ่มเสียง/เปลี่ยนแปลง เสียงชื่อภาษากะเหรี่ยง 3. วิธีแปลความหมายชื่อกะเหรี่ยง 4. ใช้ชื่อภาษาไทย (3) ความหมายของชื่อจะมีความแตกต่างกันในแต่ละกลุ่มอายุ คือ ในกลุ่มอายุระหว่าง 41-60 ปี ส่วนใหญ่จะตั้งชื่อที่มีความหมายถึงสิ่งที่เป็นรูปธรรม ได้แก่ ต้นไม้ ดอกไม้ สิ่งของเครื่องใช้ สิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัว ฯลฯ ในกลุ่มอายุระหว่าง 21-40 ปี เริ่มมีการ ตั้งชื่อที่มีความหมายในทางนามธรรม ได้แก่ ความดี ความสำเร็จ ความเจริญรุ่งเรือง ฯลฯ มากขึ้น และยังคงมีชื่อที่มีความหมายเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นรูปธรรมด้วย ในกลุ่มอายุ ระหว่าง 1-20 ปี การตั้งชื่อที่เป็นชื่อภาษาไทยส่วนใหญ่จะมีความหมายในทางนามธรรม ได้แก่ อำนาจ ชัยชนะ ความสำเร็จ และความเจริญรุ่งเรือง