ปัจจุบันการศึกษาต่อเนื่องในรูปแบบของการฝึกอบรมมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาทรัพยากร มนุษย์ อย่างไรก็ดี สำหรับในประเทศไทยปรากฎว่าผู้ที่มีความสำคัญอย่างมากต่อความสำเร็จของ การฝึกอบรมซึ่งคือวิทยากรนั้น ยังไม่มีจรรยาบรรณสำหรับใช้เป็นแนวทางที่พึงประพฤติปฏิบัติ การวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของหัวหน้าหน่วยงานฝึกอบรมเกี่ยวกับ ข้อกำหนดจรรยาบรรณของวิทยากร และเปรียบเทียบความคิดเห็นดังกล่าวตามภูมิหลังที่ต่างกันของ หัวหน้าหน่วยงานฝึกอบรมในเรื่อง เพศ อายุ วุฒิการศึกษา ระยะเวลาที่ทำงานฝึกอบรม ภาระ หน้าที่หลักในงานฝึกอบรม การเข้าสังเกตการณ์ระหว่างฝึกอบรมและต้นสังกัด กลุ่มตัวอย่างได้แก่หัวหน้าหน่วยงานฝึกอบรมจากภาคราชการ ภาครัฐวิสาหกิจและภาคเอกชน ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 166 คน การวิจัยนี้ใช้วิธีเก็บข้อมูลทางไปรษณีย์ โดยใช้แบบสอบถาม ซึ่งผู้วิจัยจัดทำขึ้น เพื่อถามความคิดเห็นและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับข้อกำหนดจรรยาบรรณของ วิทยากร ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติโดยใช้ความถี่ ร้อยละ คะแนนเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน ทดสอบค่าที วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. หัวหน้าหน่วยงานฝึกอบรมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับข้อกำหนดจรรยาบรรณของวิทยากรที่ผู้วิจัยเสนอ 2. ภูมิหลังของหัวหน้าหน่วยงานฝึกอบรมในด้านระยะเวลาที่ทำงานฝึกอบรม มีผลให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับข้อกำหนดจรรยาบรรณของวิทยากรแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนภูมิหลังด้านอื่นๆ ไม่พบความแตกต่างใดๆ จากผลการวิจัยดังกล่าวหน่วยงานหรือผู้ที่เกี่ยวข้องควรจะได้ผลักดันให้มีการบัญญัติจรรยาบรรณ ของวิทยากรฝึกอบรม นอกจากนั้นควรพิจารณาจัดทำจรรยาบรรณสำหรับหน่วยงานหรือผู้รับจัดฝึกอบรม ควบคู่ไปด้วย อย่างไรก็ตามเพื่อให้การกำหนดจรรยาบรรณของวิทยากรเป็นไปอย่างรอบคอบและ ครอบคลุมมากยิ่งขึ้นควรทำการศึกษาจากผู้ที่เกี่ยวข้องกลุ่มอื่นๆ ด้วยในการศึกษาครั้งต่อไป เช่น ผู้เข้ารับการฝึกอบรม หรือตัววิทยากรเอง เป็นต้น