การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย เพื่อศึกษาความสามารถในการทำกิจวัตร ประจำวันของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองภายหลังเกิดอาการ 2 สัปดาห์หรือก่อนจำหน่ายผู้ป่วย เปรียบเทียบกับภายหลังเกิดอาการ 3 เดือน และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความสามารถใน การทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วยภายหลังเกิดอาการ 3 เดือน โดยใช้ความสามารถในการ ดูแลตนเองของทฤษฎีการพยาบาลของโอเร็มเป็นกรอบแนวคิด เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง คุณสมบัติจำนวน 80 ราย เป็นผู้ป่วยที่มารับการรักษาในโรงพยาบาลรามาธิบดีและสถาบัน ประสาทวิทยา เก็บข้อมูลโดยการสังเกตและการสัมภาษณ์ผู้ป่วยและ/หรือญาติ เครื่องมือที่ใช้ ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบประเมินความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันตามแบบวัด ที่ดัดแปลงจากแบบวัดของบาร์เทล ผลการวิจัยพบว่า ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ภายหลังเกิดอาการ 2 สัปดาห์หรือก่อนจำหน่ายผู้ป่วยและภายหลังเกิดอาการ 3 เดือนมีความ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) เพศและระดับความรู้สึกตัวในวันเข้ารับการ รักษาเป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันภายหลังเกิดอาการ 3 เดือนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) สำหรับอายุ สถานภาพสมรส และระยะเวลาเมื่อ เริ่มเกิดอาการจนได้รับการรักษามีความสัมพันธ์กับความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันภาย หลังเกิดอาการ 3 เดือนอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) ผลการวิจัยนี้ทำให้ทราบถึงความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วยโรคหลอดเลือด สมองภายหลังเกิดอาการ 3 เดือนและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความสามารถในการทำกิจวัตร ประจำวัน ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในการวางโปรแกรมการพยาบาล เพื่อเป็นการส่งเสริมการฟื้นหาย ของผู้ป่วยให้ได้มากที่สุด