งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย (Descriptive Research) มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบแรงจูงใจในการตัดสินบรรพชาของสามเณรในจังหวัดนครศรีธรรมราช กับจังหวัดขอนแก่น และเปรียบเทียบลักษณะส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ การศึกษา สถานภาพทาง ครอบครัว และความใกล้ชิดต่อพระพุทธศาสนา โดยกลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาคือ สามเณรที่บวช ระยะยาวตั้งแต่ 2 ปีขึ้นไปในจังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 3 วัด คือ วัดแจ้ง วัดพระมหาธาตุ วัดสระเรียง และจังหวัดขอนแก่น จำนวน 2 วัด คือ วัดธาตุ และ วัดศรีนวล รวมทั้งสิ้น 400 รูป ทำการเก็บข้อมูลภาคสนามโดยใช้แบบสอบถามอันประกอบ ด้วยข้อมูลส่วนบุคคล แบบทดสอบแรงจูงใจจากปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอก ทำการ วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคล โดยใช้สถิติร้อยละ ไค-สแคว์ และใช้ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบน มาตรฐานสำหรับวัดแรงจูงใจ และเปรียบเทียบแรงจูงใจโดยหาค่า t-test ผลการวิจัย พบว่า ลักษณะส่วนบุคคลมีตัวแปรที่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p<.05) คือ การศึกษา ฐานะของครอบครัว อาชีพมารดา อาชีพบิดา สถานภาพสมรสของ มารดาบิดา การมีชีวิตอยู่ของมารดาบิดา การมีพุทธศาสนสถานประจำหมู่บ้าน ระยะห่าง ระหว่างพุทธศาสนสถานกับหมู่บ้าน การผ่านหน้าบ้านของพระภิกษุสามเณรที่ออกบิณฑบาต ลักษณะการไปทำบุญ และความรู้สึกต่อพระภิกษุสามเณรขณะไปทำบุญ และมีตัวแปรที่ไม่มี ความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p>.05) คือ อายุ บุคคลที่อาศัยอยู่ด้วยก่อนบวช เขตที่อยู่อาศัย การมีพระภิกษุสามเณรประจำพุทธศาสนสถาน การตักบาตรกับพระภิกษุ สามเณร การไปทำบุญที่พุทธศาสนสถาน การพูดคุยกับพระภิกษุสามเณรขณะไปทำบุญที่ พุทธศาสนสถาน และการเคยเป็นศิษย์วัด ส่วนที่เป็นแรงจูงใจ พบว่า แรงจูงใจอันเกิดจากปัจจัยภายในไม่มีความแตกต่าง กันอย่างมีนัยสำคัญ (p>05) แรงจูงใจอันเกิดจากปัจจัยภายนอก พบว่า มีความแตกต่าง กันอย่างมีนัยสำคัญ (p<05) และเมื่อพิจารณารวมแรงจูงใจทั้งจากปัจจัยภายในและภายนอก พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p<05) แสดงให้เห็นว่า สามเณรในจังหวัดทั้งสอง มีแรงจูงใจที่แตกต่างกัน