อูรัก ลาโว้ย เป็นภาษาหนึ่งของคนทะเล ซึ่งใช้พูดโดยคนอูรัก ลาโว้ย อาศัยใน 3 จังหวัด คือ ภูเก็ต, สตูล และกระบี่ วิทยานิพนธ์นี้เสนอการศึกษาระบบเสียงภาษาชาวเล (อูรัก ลาโว้ย) ที่เกาะจำ ตำบลเกาะศรีบอยา อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่ และเปรียบเทียบกับภาษาชาวเล (อูรัก ลาโว้ย) ที่พูดที่เกาะลันตา จังหวัดกระบี่ การศึกษาระบบเสียงภาษาชาวเล (อูรัก ลาโว้ย) นี้ประกอบด้วย ระบบเสียง ทำนองเสียง การเน้นเสียง พยางค์ และ หนวยคำ โดยใช้ทฤษฎี แทคมีมิค (Tacmemic theory) ผลการวิจัยพบว่า ระดับเสียงสูงต่ำ แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ ทำนองเสียงตก และทำนองเสียงขึ้น ลักษณะของโครงสร้างคำในภาษานี้ประกอบด้วย คำประกอบพยางค์เดียว คำประกอบสองพยางค์ และคำประกอบสามพยางค์ การเน้นเสียงในภาษานี้แบ่งออกเป็น 3 ชนิด คือ การลงเสียงหนัก การลงเสียงเบา และการไม่เน้นเสียง ลักษณะพยางค์มีอยู่ 3 ประเภทคือ พยางค์หลัก พยางค์รอง และพยางค์หน้า ส่วนหน่วยเสียงประกอบด้วย หน่วยเสียงพยัญชนะ 19 หน่วยเสียง ได้แก่ p, t, c, k, ?, b, d, j, g, s, h, m, n, (...), (...), l, r, w, y, หน่วยเสียงสระเดี่ยว 8 หน่วยเสียง ได้แก่ i, e, (...), a, (...), (...), o, u, และหน่วยเสียงสระประสม 6 หน่วยเสียง ได้แก่ ia, ua, ai, (...)i, oi, ui. จากการเปรียบเทียบระบบเสียงภาษาอูรัก ลาโว้ยที่เกาะจำ และเกาะลันตา พบว่า มีความคล้ายคลึงกันมาก จึงสรุปได้ว่าชาวอูรัก ลาโว้ยที่เกาะจำนั้นได้อพยพมาจากเกาะลันตา ดังได้กล่าวไปแล้วในบทนำ นอกจากนี้ การวิจัยนี้จะเป็นพื้นฐานสำหรับผู้ที่สนใจศึกษา ภาษาอูรัก ลาโว้ย ในขั้นต่อไป