การวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพครั้งนี้ได้นำการบริหารแบบมีส่วนร่วมมาประยุกต์ สำหรับการพัฒนาการดำเนินงานระบบส่งต่อหญิงตั้งครรภ์ของกรุงเทพมหานครโดยใช้ กระบวนการของการวิจัยเชิงปฏิบัติการ เพื่ออธิบายกระบวนการและผลลัพธ์ของการพัฒนา การดำเนินงานระบบส่งต่อหญิงตั้งครรภ์โดยการใช้การบริหารแบบมีส่วนร่วม ทีมในการ พัฒนาฯ ครั้งนี้ประกอบด้วยผู้บริหารและผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องกับการส่งต่อหญิงตั้งครรภ์ ระหว่างวชิรพยาบาลและศูนย์บริการสาธารณสุข 25 ศูนย์ที่เป็นเครือข่าย ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่มีส่วนทำให้ผลสำเร็จของการใช้การบริหารแบบมีส่วนร่วมลดน้อยลง ได้แก่ การสื่อสารที่ล้มเหลวระหว่างกลุ่มปฏิบัติการกับผู้ปฏิบัติงาน, การปกครองแบบลำดับชั้น ของข้าราชการ, บรรยากาศการประชุมที่ค่อนข้างเป็นทางการ, ระดับการมีส่วนร่วมใน การแสดงความคิดเห็น และการผูกขาดการแสดงความคิดเห็นของสมาชิกบางคน ส่วน ปัจจัยที่ช่วยส่งเสริมให้สมาชิกแสดงความคิดเห็นได้ดีได้แก่ การจัดประชุมกลุ่มย่อยที่มี ขนาดเล็กและสมาชิกมีสถานภาพไม่แตกต่างกันมากนัก รวมทั้งการให้ข้อมูลย้อนกลับถึง ผลที่เกิดขึ้นหลังจากนำแผนไปปฏิบัติ ถึงแม้ว่าการใช้การบริหารแบบมีส่วนร่วมจะไม่ ประสบผลสำเร็จอย่างเต็มที่ แต่ก็สามารถลดปัญหาในการดำเนินงานระบบส่งต่อหญิง ตั้งครรภ์ได้บางอย่างเช่น ปัญหาความไม่ครบถ้วนของข้อมูลในแบบฟอร์มการส่งต่อ, การไม่ยอมรับผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการที่มาจากศูนย์ฯ, การลงผลการตรวจเลือด หา Anti-HIV และการให้หญิงตั้งครรภ์มาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล 1-2 ครั้งก่อนคลอด เป็นต้น พบว่าการพบปัญหาหลังการประชุมครั้งที่ 1 และครั้งที่ 2 มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และคะแนนเฉลี่ยความพึงพอใจของผู้รับบริการอยู่ในระดับ ปานกลาง และมากเป็นส่วนใหญ่ เมื่อเปรียบเทียบความพึงพอใจรายด้านระหว่างหลัง การประชุมครั้งที่ 1 และ 2 พบความแตกต่างในด้านการไม่ต้องซักประวัติและเจาะเลือด ซ้ำที่ ร.พ. (p-value = .012 และ .018 ตามลำดับ) ข้อเสนอแนะจากการวิจัยนี้ ถ้าจะใช้การบริหารแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาการดำเนินงาน ผู้ที่มีส่วนร่วมทั้งหมดควร ได้รับการเตรียมความพร้อมก่อนที่จะดำเนินการ