การศึกษานี้ เป็นการศึกษาเชิงสำรวจเพื่อหาอัตราความชุกของภาวะกั้นปัสสาวะ ไม่อยู่ ปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ผลกระทบที่เกิดขึ้น และวิธีการจัดการกับตนเองในกลุ่มผู้สูง อายุสตรีอายุ 60 ปีขึ้นไปที่อาศัยอยู่ในชุมชนเขตต่างๆ ของกรุงเทพมหานครระหว่างเดือน สิงหาคม 2540 ถึงมกราคม 2541 ใช้วิธีการสัมภาษณ์ผู้สูงอายุสตรีที่บ้านจำนวนรวม 720 คนตามกรอบแนวคิดเชิงระบาดวิทยาประกอบด้วยลักษณะทางชีวภาพ สิ่งแวดล้อม แบบแผนการดำเนินชีวิต และระบบดูแลสุขภาพ ผลการวิจัยพบว่าผู้สูงอายุมีภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่คิดเป็นอัตราความชุกร้อยละ 28.5 ชนิดของภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ที่พบบ่อยที่สุดคือ ชนิดผสมซึ่งมีอาการทั้งปัสสาวะ เล็ดเวลาไอหรือจามร่วมกับปัสสาวะราดกลั้นปัสสาวะไม่ทันร้อยละ 28.8 ของทั้งหมด และพบผู้มีภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ระดับรุนแรงมากร้อยละ 57.6 ผลกระทบทางจิตใจที่ส่งผล ต่อชีวิตทางสังคมของผู้สูงอายุสตรีได้แก่ ความรู้สึกไม่สุขสบาย ขาดความมั่นใจในตนเอง และรู้สึกต้องการแยกตัวออกจากสังคมคิดเป็นร้อยละ 66.8, 49.3 และ 49.3 ตามลำดับ ผู้สูงอายุสตรีส่วนใหญ่ยอมรับสภาพต่อภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่และมีวิธีการจัดการกับตนเอง ที่ใช้บ่อย ได้แก่ เปลี่ยนผ้าเมื่อเปียก ถ่ายปัสสาวะบ่อยๆ งดกิจกรรมนอกบ้าน และรีบ เข้าส้วมทันทีเมื่อปวดตามลำดับ ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ ค่าดัชนีความหนาของร่างกายที่เกินมาตรฐาน ประวัติการ เจ็บป่วยปัจจุบัน การเป็นโรคหัวใจ การเป็นโรคระบบทางเดินหายใจ ภาวะท้องผูก เรื้อรัง และภาวะซึมเศร้า เมื่อพิจารณาถึงความชุกของภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ใน ผู้สูงอายุสตรีซึ่งพบมากถึงร้อยละ 28.5 ซึ่งเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญ ที่จำเป็นต้อง ได้รับการแก้ไข การจัดโปรแกรมให้ความรู้แก่ผู้มีอาการ ครอบครัว และผู้ให้บริการด้าน สุขภาพในการป้องกันและควบคุมการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่เพื่อให้เกิดความรู้ มีทัศนคติ ความคาดหวัง และการจัดการกับปัญหาได้อย่างถูกต้องและเหมาะสมเป็นสิ่งจำเป็น และสมควรจัดให้มีการฝึกอบรมเพื่อเตรียมพยาบาลที่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้โดยเฉพาะ และมีการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรของผู้ให้บริการสุขภาพต่างๆ ด้วย