ปัจจุบันสถิติการเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรังในวัยรุ่นมีแนวโน้มเพิ่มจำนวนมากขึ้น ในขณะที่ข้อมูลเกี่ยวกับผลของความเจ็บป่วยเรื้อรังต่อการพัฒนาเข้าสู่บทบาททางสังคม ในวัยผู้ใหญ่ของเด็กป่วยเหล่านี้ยังไม่มีในประเทศไทย การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษา 1) การรับรู้การพัฒนาเข้าสู่บทบาททางสังคมในวัยผู้ใหญ่ของวัยรุ่นที่ป่วย เรื้อรัง และ 2) ความสัมพันธ์ระหว่างสภาพแวดล้อมในครอบครัว, สัมพันธภาพในกลุ่มเพื่อน, ความรุนแรงของความเจ็บป่วย, การรับรู้ภาวะสุขภาพ และการรับรู้การพัฒนาเข้าสู่บทบาท ทางสังคมในวัยผู้ใหญ่ และ 3) ปัจจัยที่สามารถทำนายการรับรู้การพัฒนาเข้าสู่บทบาท ทางสังคมในวัยผู้ใหญ่ กลุ่มตัวอย่างคือวัยรุ่นที่ป่วยด้วยโรคเรื้อรังและมารับการรักษา ที่แผนกตรวจผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยในของโรงพยาบาลรามาธิบดี โรงพยาบาลศิริราช และ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 120 ราย และคัดเลือกเข้าศึกษาเชิงคุณภาพโดยการ สัมภาษณ์ระดับลึกจำนวน 23 ราย เครื่องมือในการศึกษาเชิงปริมาณประกอบด้วยแบบ สัมภาษณ์สภาพแวดล้อมในครอบครัว สัมพันธภาพในกลุ่มเพื่อน การรับรู้ภาวะสุขภาพ แบบประเมินระดับความรุนแรงของความเจ็บป่วย และคำถามปลายเปิดเกี่ยวกับการรับรู้ การพัฒนาเข้าสู่บทบาททางสังคมในวัยผู้ใหญ่ซึ่งตัดสินระดับการรับรู้โดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทางด้านพัฒนาการเด็ก ข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์โดยหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สันและสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์พหุคูณ พบว่าสภาพแวดล้อมในครอบครัว, สัมพันธภาพในกลุ่มเพื่อน และการรับรู้ ภาวะสุขภาพ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการรับรู้การพัฒนาเข้าสู่บทบาททางสังคมในวัยผู้ใหญ่ ส่วนความรุนแรงของความเจ็บป่วยมีความสัมพันธ์ทางลบกับการรับรู้การพัฒนาเข้าสู่บทบาท ทางสังคมในวัยผู้ใหญ่ (p < .001) สภาพแวดล้อมในครอบครัว, สัมพันธภาพในกลุ่มเพื่อน และความรุนแรงของความเจ็บป่วย สามารถร่วมกันทำนายการรับรู้การพัฒนาเข้าสู่บทบาท ทางสังคมในวัยผู้ใหญ่ได้ 59% (p < .001) ข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์โดยใช้วิธีทฤษฎีพื้นฐานเชิงอุปมาน พบว่า ความหมายของ การเจ็บป่วยเรื้อรังที่มีต่อวัยรุ่นคือ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต, เป็นผู้มาเยือนที่ไม่ต้องการ, เปรียบเสมือนคุก (ห้องขัง), เป็นสิ่งรบกวนชีวิต, เหมือนอยู่ใกล้ชิดกับความตาย และ เป็นสิ่งที่ให้ผลดีต่อชีวิต ผลกระทบของความเจ็บป่วยเรื้อรังที่มีต่อชีวิตของวัยรุ่น คือ ทำให้แตกต่างจากคนปกติ, ถูกตีตราบาป, ยากต่อการเป็นอิสระ, ชีวิตเหมือนไม่ใช่ชีวิต มนุษย์, ทำให้ต้องดิ้นรนต่อชีวิตในอนาคต และเป็นภาระ และผลจากความเจ็บป่วยเรื้อรัง ที่มีต่อการรับรู้การพัฒนาเข้าสู่บทบาททางสังคมในวัยผู้ใหญ่แบ่งได้เป็น 3 กลุ่ม คือ 1) รับรู้ว่าไม่สามารถพัฒนาได้, 2) รับรู้ว่าชีวิตที่ต้องดิ้นรนผลักดันให้ต้องพัฒนาให้ได้ และ 3) รับรู้ว่าจะสามารถพัฒนาได้โดยต้องพึ่งพาบุคคลอื่น ผลการศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าพยาบาลและบุคลากรในทีมสุขภาพควรให้ความ สนใจต่อประสบการณ์ชีวิต การให้ความหมายและการมีชีวิตอยู่กับการเจ็บป่วยเรื้อรังของ วัยรุ่น และเสนอให้มีการจัดบริการพยาบาลแนวใหม่ซึ่งเน้นการมีกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อน โรงเรียนช่วยนักเรียน และครอบครัวที่จะต้องจัดสภาพแวดล้อมช่วยส่งเสริมให้วัยรุ่น ป่วยเรื้อรังสามารถพัฒนาเข้าสู่บทบาททางสังคมในวัยผู้ใหญ่ได้