สถานการณ์ปัจจุบันทำให้คนในเมืองใหญ่ เกิดความเครียดในการดำเนินชีวิต ไม่สามารถเผชิญกับปัญหาที่เกิดขึ้นได้ จึงหาวิธีการต่างๆ เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านั้น ซึ่งวิธีการหนึ่งคือ การพัฒนาจิตใจ การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อทราบ ความคิดเห็นของประชาชนในกรุงเทพมหานครเกี่ยวกับการพัฒนาจิตใจ โดยเก็บข้อมูลจาก บุคลากรทางการพยาบาล และพนักงานบริษัทเอกชนจำนวน 50 คน ด้วยแบบสอบถามแบบ ปลายเปิด ระหว่างวันที่ 23 พฤศจิกายน 2541 - 28 กุมภาพันธ์ 2542 วิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติร้อยละ และการบรรยายเชิงพรรณนา ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างเป็นเพศชาย 16 คน เพศหญิง 34 คน ส่วนใหญ่ อายุน้อยกว่าและเท่ากับ 30 ปี อาชีพรับราชการ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี และทุกคน นับถือศาสนาพุทธ กลุ่มตัวอย่างมีความสุขกายในระดับมากและปานกลางใกล้เคียงกัน คือ ร้อยละ 46.0 และ 44.0 มีความสุขใจในระดับปานกลางมากที่สุด คือ ร้อยละ 64.0 ระดับมากร้อยละ 20.0 และระดับน้อยร้อยละ 16.0 องค์ประกอบที่ทำให้มีชีวิตมีความสุข มีหลายประการเรียงตามลำดับ 3 ประการแรกคือ มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ไม่มีโรคภัย ไข้เจ็บ มีครอบครัวดี มีความอบอุ่น และมีปัจจัย 4 ครบถ้วน หลักในการดำเนินชีวิตใน ภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจและสังคม ส่วนใหญ่ตอบว่า ใช้จ่ายอย่างประหยัด ไม่ฟุ่มเฟือย ถึงร้อยละ 68.0 สำหรับความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาจิตใจ กลุ่มตัวอย่างมีความเข้าใจ ต่อคำว่า "การพัฒนาจิตใจ" คือ การปรับปรุงหรือแก้ไขจิตใจให้ดีขึ้น ช่วยให้คนเป็นคนดี มากที่สุดถึงร้อยละ 46.0 และทั้งหมดเห็นควรให้มีการพัฒนาจิตใจ ในจำนวนนี้ร้อยละ 94.0 บอกว่า การพัฒนาจิตใจน่าจะทำได้ด้วยวิธีต่างๆ ซึ่ง 3 อันดับแรกคือ การประพฤติ ปฏิบัติตามคำสอนทางศาสนา รองลงมาคือ การปฏิบัติธรรม โดยการฟังเทศน์ ฟังธรรม นั่งสมาธิ ถือศีล และการปลูกฝังจิตสำนึกที่ดีตั้งแต่เด็ก ตามลำดับ ผลการวิจัยเสนอแนะ ให้บุคคลและหน่วยงานต่างๆ ให้ความสำคัญต่อการพัฒนาจิตใจ ควรมีการส่งเสริมให้ทุกคน มีการพัฒนาจิตใจด้วยวิธีการต่างๆ ตามความเหมาะสม เนื่องจากการพัฒนาจิตใจมี ประโยชน์ทั้งต่อตนเอง ครอบครัว และสังคม