การศึกษาโครงสร้างผิวของอนุภาคยางที่ยังไม่ได้ทำการเชื่อมโยงโมเลกุลยางใน น้ำยางธรรมชาติ ทำโดยใช้เทคนิคเฟสทรานสเฟอร์ (phase transfer) ในการแยกอนุภาคยาง ออกจากน้ำยางธรรมชาติ จากนั้นทำการวิเคราะห์ยางที่แยกได้จากเทคนิคเฟสทรานสเฟอร์นี้ จากการศึกษาเกี่ยวกับเทคนิคเฟสทรานสเฟอร์ พบว่า การใช้เตตระเดซิลไตรเมทิล แอมโมเนียมโบรไมด์ (tetradecyltrimethylammonium bromide, TDAB) ซึ่งเป็น สารลดแรงตึงผิวที่มีประจุบวก (cationic surfactant) สามารถทำให้เกิดการเคลื่อนย้าย ของอนุภาคยางของชั้นของน้ำยางธรรมชาติไปยังชั้นของตัวทำละลายอินทรีย์ (โทลูอีน) ได้สมบูรณ์กว่าเมื่อใช้เบนซิลไดเมทิลเตตระเดซิลแอมโมเนียมคลอไรด์ (benzyldimethyltetradecylammonium chloride, BHAC) ซึ่งเป็นสารลดแรงตึงผิว ที่มีประจุบวกเช่นกัน สำหรับการเติมสารละลายของสารลดแรงตึงผิวที่มีประจุบวกสามารถ ทำได้โดยการฉีดสารละลายดังกล่าวที่ความเข้มข้นของการเกิดตะกอน (critical coagulation concentration, CCC) เข้าสู่ชั้นของน้ำยางโดยตรง เมื่อนำน้ำยาง 2 ชนิด คือ น้ำยางข้นที่เก็บรักษาสภาพน้ำยางด้วยแอมโมเนีย (ammoniated concentrated latex) กับน้ำยางสดที่ไม่ได้ใส่สารรักษาสภาพน้ำยาง (freshly-tapped latex) มาแยกอนุภาคยางออกจากน้ำยางด้วยเทคนิคเฟสทรานสเฟอร์ โดยการใช้เตตระเดซิลไตรเมทิลแอมโมเนียมโบรไมด์ พบว่า ในน้ำยางข้นนั้น หลังจาก เกิดการเคลื่อนย้ายแล้วจะสังเกตเห็นสารละลายผสมแยกออกเป็น 3 ชั้น ได้แก่ ชั้นของ ตัวทำละลายอินทรีย์ที่มียางธรรมชาติละลายอยู่ (มีปริมาณไนโตรเจน (ซึ่งบ่งชี้ปริมาณ โปรตีน) 0.21(+,-)0.02 เปอร์เซนต์โดยน้ำหนัก) ชั้นของยางที่ไม่ละลาย (weak-gel rubber) ซึ่งอยู่ระหว่างชั้นของตัวทำละลายอินทรีย์กับชั้นน้ำ มีปริมาณไนโตรเจน 0.81(+,-)0.06 เปอร์เซนต์โดยน้ำหนัก และชั้นน้ำ สำหรับในน้ำยางสดหลังจาก เกิดการเคลื่อนย้ายแล้วจะสามารถสังเกตเห็นสารละลายผสมแยกออกเป็น 3 ชั้นเช่นกัน แต่ที่ชั้นระหว่างตัวทำละลายอินทรีย์กับชั้นน้ำจะพบตะกอนของแข็ง (มีปริมาณไนโตรเจน 8.87(+,-)0.10 เปอร์เซนต์โดยน้ำหนัก) เท่านั้น ไม่พบยางที่ไม่ละลาย ส่วนชั้นของตัว ทำละลายอินทรีย์ที่มียางธรรมชาติละลายอยู่มีปริมาณไนโตรเจน 0.25(+,-)0.03 เปอร์เซนต์ โดยน้ำหนัก จากผลการทดลองที่ได้ประกอบกับความรู้เกี่ยวกับรูปแบบลักษณะการจัดโครงสร้าง ของเยื่อชีวภาพ (model of biological membrane) ในรูปแบบต่างๆ และโครงสร้าง ของอนุภาคยางที่ได้จากการศึกษาด้วยวิธีต่างๆ การศึกษานี้สามารถเสนอว่า อนุภาคยาง ประกอบด้วยเยื่อชั้นเดียวหุ้มอยู่ เยื่อนี้ประกอบด้วยลิปิดและโปรตีนชนิดต่างๆ โดยโปรตีน เหล่านี้มีทั้งที่ยึดติด (bound proteins) และไม่ยึดติดกับโมเลกุลยาง (free proteins)