จากการศึกษาน้ำยางของยางพารา ~i(Hevea brasiliensis) และเลคตินจากน้ำยาง ของรากจำปาดะ ~i(Artocarpus integer)~i ถึงคุณสมบัติตลอดจนเปรียบเทียบความแตกต่าง หลังจากที่ทำบริสุทธิ์เลคติน โดยผ่านคอลัมน์ Sephadex G-200 และ DEAE-Sepharose ตามลำดับ พบว่าค่าความบริสุทธิ์เพิ่มขึ้น 7.84 เท่า และปริมาณเลคตินสุดท้ายเท่ากับ 16% เมื่อหาน้ำหนักโมเลกุลจากคอลัมน์ Sephadex G-200 พบว่ามีน้ำหนักโมเลกุล 120 กิโลดาลตัน และน้ำหนักโมเลกุลหน่วยย่อยจาก SDS-PAGE มีค่า 20 กิโลดาลตัน ซึ่งชี้ให้เห็นว่าเลคติน ประกอบด้วย 6 หน่วยย่อยที่เหมือนกัน เลคตินสามารถทนความร้อนได้ถึง 70 องศาเซลเซียส และเมื่อนำไปต้มที่ 80 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 15 นาที พบว่าการเกาะกลุ่มของเลคตินกับ เม็ดเลือดแดงลดลง 50 เปอร์เซ็นต์ เมื่อหาค่า pI ด้วยไอโซอิเลคตริคโฟกัสซึ่งพบว่ามีค่า เท่ากับ 5.2 เลคติน สามารถทนต่อสภาวะกรด-ด่างในช่วงที่กว้างคือ pH 4-10 นอกจากนี้ยัง พบว่า Ca(2+) Mg(2+) และ Mn(2+) ไม่มีผลต่อการเกาะกลุ่มของเลคตินกับเม็ดเลือดแดง อีกทั้ง EDTA และ EGTA ก็ไม่มีผลเช่นกัน เลคตินนี้เป็นไกลโคโปรตีนซึ่งสามารถตรวจสอบ ได้ด้วยวิธีการย้อมที่ต่างกันคือ แบบ PAS และ Alcian Blue และจากการทดสอบการเกาะกลุ่ม ของเม็ดเลือดแดงกับเลคติน พบว่ามีความจำเพาะสูงกับเม็ดเลือดแดงของกระต่ายโดยไม่จำเพาะ กับเม็ดเลือดแดงชนิดอื่น ส่วนการตรวจสอบตัวยับยั้งพบว่า asialomucin สามารถยับยั้งการ เกาะกลุ่มได้เป็นอย่างดี เมื่อใช้เอนไซม์ pronase ย่อยโปรตีนบนเม็ดเลือดแดงของกระต่าย พบว่าการเกาะกลุ่มมีค่าสูงขึ้น 2 เท่า นอกจากนี้เลคตินยังสามารถทำให้เกิดการเกาะกลุ่มกับ อนุภาคยางของจำปาดะและของยางพารา ซึ่งย้อมด้วย Fuchsin dye โดยดูภายใต้กล้องจุลทรรศน์ (400x) ซึ่งเป็นพืชต่างชนิดกัน ซึ่งชี้ให้เห็นว่าเลคตินทั้งสองชนิดมีความคล้ายคลึงกัน การเกาะกลุ่มของเลคตินกับอนุภาคยางทั้งสองชนิดสามารถถูกยับยั้งได้โดยเติม asialomucin จากผลการทดลอง พบว่าเลคตินมีลักษณะโครงสร้างและคุณสมบัติที่ค่อนข้างต่างจากเลคตินชนิดอื่น และเมื่อเปรียบเทียบกับเลคตินจากน้ำยางพารา พบว่าทั้งสองชนิดมีคุณสมบัติใกล้เคียงกันมาก การศึกษาเลคตินจากน้ำยางของรากจำปาดะนี้เป็นครั้งแรก เพราะฉะนั้นผลการทดลองที่ได้จะมี ประโยชน์อย่างยิ่งในการใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับการศึกษาในรายละเอียดแง่มุมต่าง ๆ รวมทั้งความเข้าใจในระดับโมเลกุลและหน้าที่ของเลคตินนี้