ในการศึกษาครั้งนี้ได้ทำการทดสอบความเร็วของเส้นประสาทสั่งการมีเดียน, ระยะเวลาแฝงของคลื่นไฟฟ้าของระบบประสาทรับความรู้สึก (Somatosensory evoked potential) ของเส้นประสาทมีเดียน, เวลาปฏิกิริยาตอบสนองต่อการสัมผัส (Tactile reaction time), ความไวในการเคาะแป้นทดสอบ (Maximum tapping performance) ให้ผู้ถูกทดสอบจำนวน 26 คน โดยแบ่งเป็น 3 กลุ่ม 1) กลุ่มควบคุม 9 คน 2) กลุ่มนักกีฬา ยกน้ำหนัก 8 คน 3) กลุ่มนักกีฬากรีฑา 9 คน ผู้ถูกทดสอบทั้ง 3 กลุ่มจะมีอายุระหว่าง 18-27 ปี และความสูงใกล้เคียงกัน ระยะเวลาแฝงของคลื่นไฟฟ้าของเส้นประสาทรับ ความรู้สึกมีเดียน (กระตุ้นที่ข้อมือขวา) ที่ Erb (N9), ไขสันหลังปล้องที่ C7 (N13) และสมอง (N20) ขณะทดสอบมีการคำนวณหาความล่าช้าของการนำกระแสประสาทส่วนกลาง (N20-N13) และความเร็วของระบบประสาทรับความรู้สึกในส่วนปลาย (N9, N13) และ ส่วนกลาง (N20) เวลาปฏิกิริยาตอบสนองต่อการสัมผัสที่ได้จากการทดสอบจะถูกนำมา คำนวณหาความเร็วของสัญญาณประสาทของวงจรประสาทปฏิกิริยาตอบสนอง ผลการทดสอบ พบว่า เวลาปฏิกิริยาตอบสนองต่อการสัมผัสสั้นขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่มนักกีฬายกน้ำหนัก ระยะเวลาแฝงของคลื่นไฟฟ้าของระบบรับความรู้สึกของ N9, N13, N20 ไม่พบความ แตกต่างระหว่าง 3 กลุ่ม แต่ความล่าช้าของการนำกระแสประสาทส่วนกลาง (N20-N13) สั้นขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่มนักกีฬายกน้ำหนัก ความเร็วของเส้นประสาทสั่งการมีเดียน พบว่าไม่มีความแตกต่างกันระหว่าง 3 กลุ่ม แต่ระยะเวลาแฝงขณะกระตุ้นที่ข้อมือยาวขึ้น อย่างมีนัยสำคัญในกลุ่มนักกีฬายกน้ำหนัก ความไวในการเคาะแป้นทดสอบมากที่สุดในกลุ่ม นักกีฬากรีฑา จากผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่า เวลาปฏิกิริยาตอบสนองที่ไวขึ้นในนักกีฬายกน้ำหนัก อาจเนื่องมาจากการปรับตัวในการนำกระแสประสาทส่วนกลางให้มีความไวขึ้น แต่ ความเร็วของเส้นประสาทสั่งการของกลุ่มนักกีฬายกน้ำหนักไม่พบว่ามีความไวขึ้น อาจจะ เนื่องมาจากพยาธิสภาพของเส้นประสาทมีเดียนที่ข้อมือ ผลการทดสอบความไวในการเคาะ แป้นทดสอบมากที่สุด พบในกลุ่มนักกีฬากรีฑา สรุปได้ว่า การฝึกเพิ่มความแข็งแรงส่งผล ให้เกิดการปรับตัวในระบบประสาทส่วนกลางมาก จึงทำให้เกิดเวลาปฏิกิริยาตอบสนอง ที่ไวขึ้น