การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจแบบตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา พฤติกรรมการดูแลตนเองของเด็กวัยเรียน และปัจจัย 3 กลุ่ม คือ ปัจจัยนำ ปัจจัยเอื้อ และปัจจัยเสริมที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดูแลตนเองของเด็กวัยเรียน กลุ่ม ตัวอย่างที่ศึกษาคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานการ ประถมศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 361 คน เก็บข้อมูลโดยการ ให้นักเรียนตอบแบบสอบถาม ระหว่างวันที่ 16-20 กุมภาพันธ์ 2541 วิเคราะห์ข้อมูลโดย ใช้ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุแบบขั้นตอน ผลการศึกษาพบว่า เด็กวัยเรียนร้อยละ 65.1 มีพฤติกรรมการดูแลตนเองอยู่ใน ระดับปานกลาง ร้อยละ 18.3 มีพฤติกรรมการดูแลตนเองอยู่ในระดับต่ำ ร้อยละ 16.6 มีพฤติกรรมการดูแลตนเองอยู่ในระดับสูง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดูแล ตนเองของเด็กวัยเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value<0.01) คือปัจจัยนำทั้งหมด (เพศ ความรู้ เจตคติ ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของนักเรียน) ปัจจัยเอื้อทั้งหมด (อาชีพ การศึกษาของบิดามารดา รายได้ของครอบครัว การได้รับการบริการจากโรงเรียน ด้านส่งเสริมสุขภาพ) และปัจจัยเสริมทั้งหมด (การได้รับการอบรมสั่งสอนจากบิดามารดา, ครู) และเมื่อวิเคราะห์ถึงปัจจัยที่สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมการดูแลตนเองของ เด็กวัยเรียน พบว่า เจตคติ ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของนักเรียน การศึกษาของมารดา การได้รับบริการจากโรงเรียนด้านส่งเสริมสุขภาพ และการได้รับการอบรมสั่งสอนจาก บิดามารดา สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมการดูแลตนเองของเด็กวัยเรียนได้ร้อยละ 48.3 จากผลการศึกษา มีข้อเสนอแนะดังนี้คือ ผู้ปกครองและครูควรให้เจตคติด้านการ ดูแลตนเองที่ถูกต้องแก่นักเรียน, ให้ความรักและฝึกให้มีการแสดงออกที่เหมาะสม เพื่อให้ เด็กมีการเห็นคุณค่าในตนเอง โรงเรียนควรจัดบริการตามเกณฑ์มาตรฐานด้านส่งเสริม สุขภาพให้ครบตามความเหมาะสม และการอบรมสั่งสอนจากบิดามารดา รวมทั้งได้ฝึก ปฏิบัติจะช่วยให้นักเรียนมีพฤติกรรมการดูแลตนเองที่ดีได้