การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง โดยใช้กลุ่มทดลอง 2 กลุ่มเพื่อศึกษาผลของการจัดกิจกรรม ให้ความรู้ผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ และญาติ จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง แรงจูงใจเพื่อ ป้องกันโรค พฤติกรรมป้องกันภาวะแทรกซ้อน และแรงสนับ สนุนทางสังคมของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบ สาเหตุ โดยประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจเพื่อป้องกันโรคของ โรเจอร์ส (Ronald W. Rogers) กระบวนการกลุ่ม การกระตุ้นเตือน และแรงสนับสนุนทางสังคม มาเป็นแนวคิด ในการจัดกิจกรรม กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิด ไม่ทราบสาเหตุ มารับการรักษาที่โรงพยาบาลสูงเนิน ระหว่างเดือนมกราคม ถึงพฤศจิกายน 2539 แบ่งกลุ่มตาม พื้นที่อยู่อาศัย จับคู่ระหว่าง เพศ และอายุ เป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 35 คน แล้วสุ่มตัวอย่างแบบง่ายเข้ากลุ่มทดลองที่ 1 และกลุ่มทดลองที่ 2 กลุ่มทดลองที่ 1 ได้รับความรู้ตาม กิจกรรมที่กำหนดไว้ร่วมกับญาติ ส่วนกลุ่มทดลองที่ 2 ได้ รับความรู้เช่นเดียวกับกลุ่มทดลองที่ 1 เฉพาะผู้ป่วย เท่านั้น มีระยะเวลาดำเนินการวิจัย 7 สัปดาห์ เริ่มตั้ง แต่วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ถึงวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 รวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์ แบบบันทึก การรับประทานยา และการมาตรวจตามนัด ก่อนและหลัง การทดลอง แล้วนำมาวิเคราะห์โดยใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่ามัธยฐาน ส่วนเบี่ยงเบนควอไทล์ และทดสอบความแตกต่างด้วยสถิติ t-test ผลการวิจัยพบว่าหลังการทดลอง ผู้ป่วยโรคความดัน โลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ ที่ได้รับการจัดกิจกรรมให้ความ รู้ร่วมกับญาติ และผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบ สาเหตุที่ได้รับการจัดกิจกรรมให้ความรู้เฉพาะผู้ป่วย มี คะแนนเฉลี่ย แรงจูงใจเพื่อป้องกันโรค พฤติกรรมป้องกัน ภาวะแทรกซ้อน และแรงสนับสนุนทางสังคมจากญาติ มากกว่า ก่อนการทดลอง นอกจากนี้ผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิด ไม่ทราบสาเหตุ ที่ได้รับการจัดกิจกรรมให้ความรู้ร่วมกับญาติ ยังมีค่าเฉลี่ยของคะแนนความแตกต่างก่อนและหลังการทดลอง มากกว่าผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ ที่ ได้รับการจัดกิจกรรมให้ความรู้เฉพาะผู้ป่วย อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ผลจากการวิจัยแสดงให้เห็นว่า การจัดกิจกรรมให้ ความรู้ผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุและญาติ ทำให้มีการเปลี่ยนแปลง แรงจูงใจเพื่อป้องกันโรค พฤติกรรม ป้องกันภาวะแทรกซ้อน และแรงสนับสนุนทางสังคมจากญาติ เพิ่มมากขึ้น ซึ่งควรนำไปประยุกต์ใช้กับผู้ป่วยโรคความดัน โลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุในโรงพยาบาลอื่น ๆ และผู้ป่วย โรคไม่ติดต่ออื่น ๆ ต่อไป