เมล็ดฟักทองสามารถลดอัตราเสี่ยงของการเป็นโรคนิ่วกระเพาะปัสสาวะได้ แต่ ฟักทองที่มีพันธุ์ต่างกันจะมีคุณค่าอาหาร หรือมีผลต่อการป้องกันโรคหรือไม่นั้นยังไม่ กระจ่างนัก จึงเป็นที่มาของการศึกษานี้โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินคุณค่าอาหารของ เมล็ดและเนื้อฟักทองใน 3 พันธุ์ที่มีขายและพบบ่อยในตลาด และสำรวจความนิยมในการ บริโภคเมล็ดฟักทองของบุคคลทั่วไปที่อยู่อาศัยในจังหวัดกรุงเทพมหานคร ดังนั้นจึงได้ วิเคราะห์หาสารอาหารต่างๆ ได้แก่ โปรตีน, ไขมัน, คาร์โบไฮเดรต, พลังงาน, ใยอาหาร, ความชื้น, เถ้า, แคลเซียม, ฟอสฟอรัส, แมกนีเซียม, โซเดียม, โปแตสเซียม, เหล็ก, สังกะสี และทองแดงในเมล็ดฟักทอง ดิบ, คั่ว ต้มน้ำเกลือตลอดจนเนื้อฟักทอง ดิบ และต้ม ในฟักทอง 3 พันธุ์ คือ พันธุ์ดำ, พันธุ์ลาย และพันธุ์ญี่ปุ่น สำหรับสถิติใช้ Two way ANOVA ในการวิเคราะห์ข้อมูล ผลการทดลองพบว่าความร้อนมีอิทธิพลต่อสารอาหาร พวกโปรตีน, คาร์โบไฮเดรต, ไขมันและพลังงานของเมล็ดคั่วมีค่ามากกว่าเมล็ดดิบและต้ม แต่ใยอาหารของเมล็ดคั่วมี ปริมาณน้อยกว่าเมล็ดดิบ แคลเซียม, ฟอสฟอรัส, แมกนีเซียม, โซเดียม, เหล็กของเมล็ดต้ม มีมากกว่าเมล็ดคั่วและดิบ ในขณะที่โปแตสเซียม, เหล็กและสังกะสี ในเมล็ดคั่วมีมากกว่า เมล็ดต้มและเมล็ดดิบ พันธุ์ญี่ปุ่นมีคุณค่าอาหารมากกว่าพันธุ์ดำและพันธุ์ลาย เนื้อฟักทอง มีคุณค่าอาหารน้อยกว่าเมล็ด เนื้อดิบมีคุณค่าอาหารมากกว่าเนื้อต้ม เนื้อแบบไม่ติดเปลือก มีคุณค่าอาหารมากกว่าติดเปลือกต้ม ยกเว้นความชื้น, ใยอาหาร, เถ้า, เหล็ก และ สังกะสี การสำรวจความนิยมการบริโภคเมล็ดฟักทองโดยใช้แบบสอบถาม ได้รับการตอบกลับ 100% อัตราส่วนของคนที่รับประทาน ต่อคนที่ไม่รับประทานเมล็ดฟักทอง คือ 76:24 คน ส่วนใหญ่ชอบบริโภคเมล็ดฟักทองที่มีขายมากกว่าทำเอง มีเพียง 2-3% เท่านั้นที่บริโภค ทุกวัน ประมาณ 22-23% ที่รับประทาน 1-3 เดือนต่อครั้ง การศึกษานี้พบว่าฟักทองที่มีพันธุ์ต่างกันจะมีคุณค่าอาหารต่างกัน และควรเลือก พันธุ์ดำและพันธุ์ญี่ปุ่นในการบริโภค เมล็ดฟักทองมีคุณค่าอาหารมากกว่าเนื้อ ดังนั้นจึง ควรส่งเสริมและแนะนำให้ประชาชนรับประทานเมล็ดฟักทองให้มากขึ้น