สืบเนื่องจากงานวิจัยภายในห้องปฏิบัติการเดียวกันที่ได้มีการศึกษาการปรับ เสถียรภาพของโลหะที่เป็นพิษ (แคดเมียม, ตะกั่ว, สังกะสี, ทองแดง และแมงกานีส) ในกากตะกอนจากโรงงานถลุงโลหะ โดยใช้ตัวดูดซับสองชนิด คือ ซีโอไลต์และผักตบชวาแห้ง และพบว่าโลหะเป็นพิษดังกล่าวมีเสถียรภาพมากขึ้นเมื่อพิจารณาการลดลงของส่วนที่ พืชดูดซึมได้โดยงานดังกล่าวได้ใช้วิธีการสกัดเป็นลำดับ ในงานวิจัยนี้จึงได้ทำการ ศึกษาการดูดซึมโลหะของพืชจากกากตะกอนที่ปรับเสถียรภาพด้วยวิธีดังกล่าวเพื่อยืนยัน ประสิทธิภาพของการปรับเสถียรภาพ โดยใช้ต้นถั่วเขียวและต้นผักบุ้งเป็นพืชในการศึกษา จากการทดลองพบว่าการผสมซีโอไลต์เข้ากับกากตะกอนสามารถปรับเสถียรภาพ ของโลหะที่ศึกษาทั้งห้าชนิดได้แต่พบว่าการเพิ่มปริมาณซีโอไลต์มากถึงระดับหนึ่งจะมีผล กระทบต่อการเจริญเติบโตของพืชเป็นอย่างมาก เนื่องจากทำให้เกิดภาวะความเป็นด่าง มากขึ้นในกากตะกอน ซึ่งได้พบว่าสามารถเติมซีโอไลต์ในการปรับเสถียรภาพได้มากที่สุด เพียง 10% สำหรับการเติมผักตบชวาแห้งพบว่าไม่ส่งผลกระทบต่อการเติบโตของพืช ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าปริมาณโลหะทั้งห้าชนิดที่ดูดซึมในพืชทั้งสองชนิดลดลงตาม การเพิ่มปริมาณของตัวดูดซับ โดยปริมาณทองแดงและแมงกานีสสามารถลดลงจนอยู่ใน ระดับปกติ ส่วนแคดเมียม, ตะกั่ว และสังกะสีพบว่าปริมาณโลหะเหล่านี้ภายในใบของพืช สูงกว่าที่พบในพืชชนิดเดียวกันแต่ปลูกในดินปกติอยู่บ้าง ระดับการสะสมโลหะในพืชที่ วัดจากค่า Concentration Factor (CF) แสดงแนวโน้มการลดลงของการสะสม เมื่อมีปริมาณโลหะที่พืชดูดซึมได้มากขึ้น ชี้ให้เห็นถึงลักษณะการดูดซึมโลหะของพืช ทั้งสองเป็นแบบ exclusion ทั้งนี้ได้ทำการยืนยันโดยการทดลองปลูกพืชดังกล่าวโดย ไม่ใช้ดิน (hydroponic culture) งานวิจัยนี้ยังได้ศึกษาการดูดซึมโลหะของพืชบางชนิดที่เจริญเติบโตตามธรรมชาติ ในกากตะกอน พบว่าระดับการสะสมโลหะของพืชเหล่านี้มีค่าต่ำเมื่อเปรียบเทียบกับพืช ชนิดเดียวกันที่เติบโตในดินปกติ การศึกษาการเคลื่อนที่ของโลหะ (metal translocation) ภายในส่วนต่างๆ ของพืชพบว่ามีการเคลื่อนที่ของโลหะจากรากไปยังส่วนบนของต้นตะขบ ฝรั่งและหญ้ามากกว่าเฟิร์น ซึ่งลักษณะการเคลื่อนที่ของโลหะภายในพืชสามารถเห็นได้ อย่างเด่นชัดเมื่อพืชเหล่านี้เติบโตอยู่บนพื้นที่ที่มีปริมาณโลหะสูง