การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากรรมวิธีการผลิตกระเทียมผง ที่ลดการสูญเสียปริมาณสาร อัลลิซินและศึกษาผลของการเสริมกระเทียมผงที่ควบ คุมระดับสารอัลลิซินเปรียบเทียบกับการเสริมสารปฏิชีวนะคลอเตตราชัยคลิน 0.01% ในอาหารไก่เนื้อ ที่มีต่อสมรรถนะการเจริญเติบโต การควบคุมเชื้อ E. coli และ Salmonella sp. ในการเดินอาหาร คุณภาพซาก การยอมรับของผู้บริโภค และต้นทุนค่าอาหารในการผลิตไก่เนื้อ โดยแบ่งออกเป็น 2 งานทดลอง การทดลองที่ 1 ศึกษาเปรียบเทียบกรรมวิธีการผลิตกระเทียมผง โดยการผึ่ง แดด และอบแห้งที่อุณหภูมิต่างๆ ต่อปริมาณสารอัลลิซินที่มีอยู่ในกระเทียม ผงแห้ง โดยใช้กลีบกระเทียมพันธุ์ศรีสะเกษบดละเอียดมาทำให้แห้ง ด้วยวิธี การทดลอง 4 วิธี คือ ผึ่งแดด และอบแห้งที่อุณหภูมิ 40, 50 และ 60(+,ฐ)ซ แล้ว บดปั่นให้เป็นกระเทียมผง โดยสุ่มเก็บตัวอย่างกระเทียมผงที่ผ่านกรรมวิธี การผลิตต่างๆ ข้างต้นตามแผนการทดลองสุ่มแบบสมบูรณ์ (Completely Randomized Design, CRD) จำนวน 13 ซ้ำ ตรวจวิเคราะห์หาปริมาณสารอัลลิซินในกระเทียม ผงด้วยเครื่อง HPLC เพื่อหากรรมวิธีการผลิตกระเทียมผงที่ลดการสูญเสียปริมาณ สารอัลลิซินมากที่สุด ผลการศึกษา พบว่า ปริมาณสารอัลลิซินในกระเทียมผงที่ ทำให้แห้งโดยการผึ่งแดด และอบแห้งที่อุณหภูมิ 40, 50 และ 60(+,ฐ)ซ แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) คือ วิเคราะห์ได้ค่าเฉลี่ย 0.32, 0.30, 0.36 และ 0.34% ของสิ่งแห้ง ตามลำดับ โดยการอบแห้งที่อุณหภูมิ 50 (+,ฐ)ซ เป็นวิธีการผลิตที่สามารถลดการสูญเสียปริมาณสารอัลลิซินได้มากที่สุด การทดลองที่ 2 ศึกษาผลของการเสริมกระเทียมผงที่ควบคุมปริมารสารอัล ลิซินในระดับต่าง ๆ โดยใช้กระเทียมที่ได้จากกรรมวิธีการผึ่งแดด เนื่องจาก เป็นวิธีที่ง่ายและสะดวก เปรียบเทียบกับการเสริมสารปฏิชีวนะคลอเตตราซัน คลินในอาหารไก่เนื้อ โดยใช้ลูกไก่เนื้อพันธุ์อาเบอร์ เอเคอร์อายุ 1 วัน จำนวน 480 ตัว แบ่งออกเป็น 24 หน่วยทดลองๆละ 20 ตัว แล้วทำการสุ่มเข้า กลุ่มทดลองตามแผนการทดลองสุ่มแบบสมบูรณ์ (CRD) ที่มี 6 กลุ่มทดลองๆ ละ 4 ซ้ำ กลุ่มการทดลองที่ใช้ คือ กลุ่มควบคุมที่ใช้อาหารพื้นฐานที่มีข้าว โพดและกากถั่วเหลืองเป็นองค์ประกอบหลักไม่มีการเสริมกระเทียมผง กลุ่มที่ มีการเสริมกระเทียมผงที่ควบคุมระดับสารอัลลิซิน 50, 100, 150 และ 200 มก.(+,ค) กก. และกลุ่มที่เสริมสารปฏิชีวนะคลอเตตราชัยคลิน 0.01% แยกเป็นสูตรอาหาร ไก่เล็ก (0-3 สัปดาห์) และไข่มุก (3-6 สัปดาห์) บันทึกปริมาณอาหารที่กิน น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น อัตราการแลกเนื้อประสิทธิภาพการใช้โปรตีน ต้นทุน ค่าอาหารต่อการเพิ่มน้ำหนักตัว 1 กก. อัตราการตาย จำนวนเชื้อ ~iE. coli~i และ ~iSalmonella~i sp. ในสิ่งขับถ่าย ทุกสัปดาห์ตลอดการทดลอง และเมื่อสิ้นสุด การ ทดลอง 42 วัน สุ่มจับไก่เพศผู้และเพศเมียอย่างละ 2 ตัว(+,ค)คอก มาฆ่าชำแหละ เพื่อศึกษาผลที่มีต่อคุณภาพซาก บันทึกข้อมูลเปอร์เซ็นต์ซากตัดแต่ง เนื้อ ส่วนสะโพกรวมน่อง เนื้ออก ปริมาณโปรตีนและไขมันในเนื้ออก ค่าแรงตัดผ่าน เนื้อ และทดสอบการยอมรับของผู้บริโภค ผลการศึกษา พบว่า การเสริมกระเทียม ผงที่ควบคุมระดับสารอัลลิซินต่างๆ ในช่วงอายุ 0-3 สัปดาห์ ทำให้น้ำหนัก ตัวที่เพิ่มขึ้นและประสิทธิภาพการใช้โปรตีน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ (P<0.05) กล่าวคือ ไก่ทดลองในกลุ่ม 0, 50, 100, 150, 200 มก.(+,ค)กก. และกลุ่มเสริมสารปฏิชีวนะคลอเตตราชัยคลิน มีน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น 55.95, 581.75, 594.46, 540.28, 567,02 และ 545.82 กรัม(+,ค)ตัว ตามลำดับ และมี ประสิทธิภาพการใช้โปรตีน 2.53, 2.78, 2.91, 2.73, 2.76 และ 2.64 ตามลำดับ โดยการเสริมกระเทียมผงที่ระดับสารอัลลิซิน 100 มก.(+,ค)กก. ทำให้น้ำหนักตัว เพิ่มขึ้น (594.46 กรัม(+,ค)ตัว) และมีประสิทธิภาพการใช้โปรตีน (2.91) สูงที่ สุด แต่การเสริมกระเทียมผงที่ควบคุมระดับสารอัลลิซินต่างๆ ในช่วงอายุ 3- 6 สัปดาห์ พบว่า ทำให้ปริมาณอาหารที่กิน น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น อัตราการ แลกเนื้อและประสิทธิภาพการใช้โปรตีนไม่แตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) อย่าง ไรก็ตามการเสริมกระเทียมผงที่ระดับสารอัลลิซิน 150 มก.(+,ค)กก. มีแนวโน้มทำ ให้น้ำหนักตัวที่เพิ่ม (1,275.85 กรัม(+,ค)ตัว) และประสิทธิภาพการใช้อาหาร (2.13) และประสิทธิภาพการใช้โปรตีน (2.21) สูงที่สุด ทั้งนี้ปริมาณอาหาร ที่กิน น้ำหนักตัว ที่เพิ่มขึ้น อัตราการแลกเนื้อ และประสิทธิภาพการใช้ โปรตีน ของไก่ในแต่ละกลุ่มทดลองที่ตลอดระยะทดลอง (0-6 สัปดาห์) ไม่แตก ต่างกันทางสถิติ (P>0.05) ส่วนปริมาณเชื้อ ~iE. coli~i และ ~iSalmonella~i sp. ในสิ่งขับถ่ายของไก่เนื้อที่ตรวจบันทึกทุกสัปดาห์ พบว่า ปริมาณเชื้อ ~iE. coli~i และ ~iSalmonella~i sp.ในสิ่งขับถ่ายไม่แตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) อย่างไร ก็ตามการเสริมกระเทียมผงที่ควบคุมระดับสารอัลลิซินต่างๆ ในช่วงสัปดาห์ที่ 1 และ 4 ซึ่งเป็นสัปดาห์แรกของการทดลองช่วงอายุ 0-3 และ 3-6 สัปดาห์ มี แนวโน้มทำให้ปริมาณเชื้อ ~iE. coli~i ในสิ่งขับถ่ายของไก่เนื้อในกลุ่มทดลอง ตามลำดับข้างต้นลดลงในสัปดาห์ที่ 1 คือ มีปริมารเชื้อ ~iE. coli~i 227.31, 5.98, 22.93, 16.50, 3.19 และ 0 (x 10(5)) โคโลนี(+,ค)1 กรัมน้ำหนักสด และใน สัปดาห์ที่ 4 มีปริมาณเชื้อ ~iE. coli~i 8.24, 4.12, 5.17, 0.98, 4.20 และ 1.63 ((x 10(6)) โคโลนี(+,ค)1 กรัมน้ำหนักสด ตามลำดับ อีกทั้งพบว่าการเสริมกระเทียม ผงที่ระดับสารอัลลิซิน 200 มก.(+,ค)กก. ทำให้อัตราการตายลดลงได้เทียบเท่ากับ การเสริมสารปฏิชีวนะคลอเตตราชัยคลิน คือ 1.25% อย่างไรก็ดีการเสริมกระเทียม ผงที่ควบคุมระดับสารอัลลิซินต่างๆ ทำให้ต้นทุนค่าอาหารต่อการเพิ่มน้ำหนัก ตัว 1 กก. เพิ่มขึ้นตามระดับการเสริมกระเทียมผงที่สูงที่สูงขึ้นแตกต่าง กันอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) คือ 17.40, 19.64, 21.57, 23. 19, 26.06 และ 17.80 บาท(+,ค)กก. ตามลำดับ ผลตอบสนองในด้านคุณภาพซาก พบว่า เปอร์เซ็นต์เนื้อส่วนสะโพกรวมน่อง เนื้ออก และ ปริมาณไขมันในเนื้อของไก่ทดลองกลุ่มต่างๆ แตกต่างกันอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) คือซากไก่เนื้อที่เสริมกระเทียมผงในระดับที่ เพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่เสริมสารปฏิชีวนะคลอเตตราซัยคลินมี เนื้อสะโพกรวมน่อง 21.32, 21.79, 21.65, 23.09, 25.49 และ 26.78% ของซาก มีเนื้ออก 14.00, 11.76, 11.78, 14.45, 10.95 และ 12.07% ตามลำดับ และมี ไขมันในเนื้ออก 1.13, 0.57, 1.17, 0.80, 2.00 และ 1.14% ตามลำดับ ในขณะ ที่ทำเปอร์เซ็นต์ซากตัดแต่ง และปริมาณโปรตีนในเนื้ออกไม่แตกต่างกันทาง สถิติ (P>0.05) โดยพบว่าการเสริมกระเทียมผงที่ระดับสารอัลลิซิน 150 มก.(+,ค)กก. ทำให้ซากมีเนื้ออกมากที่สุด (14.45%) และมีไขมันในเนื้อต่ำ (0.80%) ส่วน ค่าแรงตัดผ่านเนื้อและคะแนนการยอมรับของผู้บริโภคในด้านความฉ่ำน้ำของเนื้อ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) คือ มีค่าแรงตัดผ่าน เนื้อ 1.26, 1.72, 2.32, 2.05, 1.61 และ 1.76 กก.(+,ค)ตร.นิ้ว และมีคะแนนการ ยอมรับของผู้บริโภคด้านความฉ่ำน้ำ 2.63, 3.13, 2.56 2.86, 2.70 และ 2.78 คะแนน ตามลำดับ การเสริมกระเทียมผงที่ควบคุมระดับสารอัลลิซินต่างๆ ทำให้ คะแนนการยอมรับของผู้บริโภคด้านกลิ่นและรสชาติ และความพอใจไม่แตกต่างกัน (P>0.05) อย่างไรก็ตามการเสริมกระเทียมผงที่ระดับสารอัลลิซิน 200 มก.(+,ค)กก. มีแนวโน้มทำให้ผู้บริโภคยอมรับกลิ่นและรสชาติ และพึงพอใจสูงสุด และจากการ ตรวจสารปฏิชีวนะกลุ่มเตตราซัยคลินตกค้างในเนื้อและตับ พบว่า การตกค้างหาก มีก็มีต่ำกว่าระดับที่สามารถตรวจวัดได้ สรุปผลการศึกษาครั้งนี้พบว่าการอบแห้งที่อุณหภูมิ 50ฑซ เป็นวิธีการ ผลิตที่สามารถช่วยลดการสูญเสียปริมาณสารอัลลิซินได้มากที่สุด แต่ผลการ เสริมกระเทียมผงที่ควบคุมระดับสารอัลลิซันต่างๆข้างต้น ทำให้ ต้นทุนค่า อาหารต่อการเพิ่มน้ำหนักตัว 1 กก. เพิ่มขึ้นตามระดับของสารอัลลิซินใน กระเทียมผงที่สูงขึ้น และเมื่อคำนึงถึงผลตอบสนองในแง่ของสมรรถนะการเจริญ เติบโต การควบคุมโรค และคุณภาพซาก พบว่า การเสริมกระเทียมผงที่ระดับสาร อัลลิซิน 100-150 มก.(+,ค)กก. ทำให้สมรรถนะการเจริญเติบโต และคุณภาพซากดีขึ้น เทียบได้กับการเสริมสารปฏิชีวนะคลอเตตราซัยคลินดังนั้นระดับการเสริมกระ เทียมผงที่ให้ผลตอบสนอง สูงที่สุด คือ เสริมที่ระดับสารอัลลิซิน 100 มก(+,ค) กก. ในช่วงอายุ 0-3 สัปดาห์ และเสริมที่ระดับสารอัลลิซิน 150 มก.(+,ค)กก. ในช่วงอายุ 3-6 สัปดาห์