การศึกษาสมดุลของน้ำในพื้นที่ลุ่มน้ำห้วยไร่ บริเวณศูนย์ศึกษาการพัฒนาภูพานอันเนื่อง มาจากพระราชดำริ จังหวัดสกลนคร ลุ่มน้ำห้วยไร่ซึ่งเป็นลุ่มน้ำขนาดเล็กเป็นต้นน้ำลำธารที่สำคัญ แห่งหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งอยู่ในพื้นที่ศูนย์ศึกษาการพัฒนาภูพาน ตำบลห้วยยาง อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร พื้นที่ลุ่มน้ำประกอบไปด้วยป่าเต็งรัง การศึกษาสมดุลของน้ำใน ครั้งนี้โดยใช้ข้อมูล ปริมาณน้ำฝน ปริมาณน้ำท่า ปริมาณความชื้นดิน ปริมาณการระเหย จากถาดตั้งแต่เดือนเมษายน 2535 - มีนาคม 2542 เป็นเวลา 7 ปี พบว่าปริมาณน้ำฝน รายปีมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1,588.3 มม. ปริมาณน้ำท่ารายปีเฉลี่ยเท่ากับ 22,272.8 ลบ.ม. หรือคิดเป็นความสูงของน้ำเท่ากับ 160.9 ลบ.ม. และคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ของปริมาณน้ำฝน เท่ากับ 10.4 เปอร์เซ็นต์ หรือ 160,930.6 ลบ.ม.ต่อ ตร.กม. ปริมาณความชื้นของดิน เท่ากับ 174.5 มม. ปริมาณน้ำรั่วซึม เท่ากับ 313 มม. คิดเป็น 19.2 เปอร์เซ็นต์ของปริมาณ น้ำฝน ปริมาณการคายระเหยน้ำรายปี เท่ากับ 1,114.3 มม. คิดเป็น 70.2 เปอร์เซ็นต์ของ ปริมาณน้ำฝน ปริมาณการคายระเหยน้ำรายวันเท่ากับ 3.1 มม. เมื่อเปรียบเทียบกับสมดุลของน้ำกับพื้นที่อื่นๆ ลุ่มน้ำห้วยไร่มีปริมาณการคายระเหยเมื่อ เทียบเป็นเปอร์เซ็นต์ต่อปริมาณน้ำฝน มีค่ามากกว่าลุ่มน้ำที่มีสภาพการปกคลุมเป็นป่าไม่ผลัดใบ ปริมาณการคายระเหยน้ำรายปีในลุ่มน้ำห้วยไร่มีแนวโน้มมากขึ้น ปริมาณการคายระเหยน้ำราย เดือนเพิ่มขึ้นในฤดูฝนและลดลงในฤดูแล้ง ลุ่มน้ำห้วยไร่มีสถานภาพในระดับระวังภัย