การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพทางเศรษฐกิจ และสังคม การพึ่งพิงทรัพยากร ป่าไม้ ความคิดเห็น ความรู้ความเข้าใจที่มีต่อการจัดการพื้นที่ป่าอนุรักษ์ ตลอดจนความ สัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางเศรษฐกิจ และสังคมที่มีต่อการพึ่งพิงทรัพยากรป่าไม้ของชุมชนโดย รอบรัศมี 5 กิโลเมตร จากแนวเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤาไน การศึกษาได้เก็บรวบรวม ข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือสำหรับสัมภาษณ์หัวหน้าครัวเรือนหรือสมาชิกในครัวเรือน ตัวอย่างจำนวน 100 ครัวเรือน ค่าไคว-สแคว์ เป็นวิธีการทางสถิติที่นำมาวิเคราะห์ผล และ กำหนดค่าสัมประสิทธิ์ความมีเงื่อนไขที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ราษฎรส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุเฉลี่ย 48.58 ปี ส่วนใหญ่มี การศึกษาในระดับชั้นประถมศึกษา จำนวนสมาชิกเฉลี่ย 4.77 คน/ครัวเรือน การถือครองที่ดิน เฉลี่ย 29.10 ไร่/ครัวเรือน ประกอบอาชีพการเกษตรเป็นหลัก มีรายได้เฉลี่ย 89,320.38 บาท/ ครัวเรือน/ปี รายจ่ายเฉลี่ย 76,826.40 บาท/ครัวเรือน/ปี ความคิดเห็น ความรู้ความเข้าใจ ที่มีต่อการจัดการพื้นที่ป่าอนุรักษ์ส่วนใหญ่เป็นเชิงบวก ราษฎรมีการพึ่งพิงของป่าประเภท ผลไม้ป่าสูงสุด คิดเป็นปริมาณ 2.83 กก./ครัวเรือน/ปี รวมเป็นปริมาณทั้งหมด 19,512.85 กก./ปี คิดเป็นมูลค่า 153,241.38 บาท/ปี และมีการพึ่งพิงสัตว์ป่าชนิดหมูป่าสูงสุด คิดเป็น ปริมาณ 13.05 กก./ครัวเรือน/ปี รวมเป็นปริมาณทั้งหมด 89,979.48 กก./ปี คิดเป็นมูลค่า 3,599,179.20 บาท/ปี สำหรับปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการพึ่งพิงทรัพยากรป่าไม้ พบว่า อายุ เพศ และระดับการศึกษาของหัวหน้าครัวเรือนมีความสัมพันธ์กับปริมาณการเก็บหาหน่อไม้ ป่า: ล่าสัตว์ป่า พืชผักป่า

และสัตว์ป่าตามลำดับ นอกจากนี้จำนวนสมาชิก การถือครองที่ดิน และรายได้ในครัวในเรือนมีความสัมพันธ์กับปริมาณการเก็บหาผลไม้ป่า เห็ดป่า ล่าสัตว์ป่า

ผลไม้ป่า หน่อไม้ป่า

และไม้ไผ่ป่า ตามลำดับ ดังนั้นในการที่จะสามารถฟื้นฟูพื้นที่ป่า ผืนนี้ให้กลับคืนสู่สภาพป่าสมบูรณ์อย่างยั่งยืนได้นั้น หน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องควร สนับสนุนให้ราษฎรในพื้นที่ปลูกพืชผักป่า ไม้ไผ่ และผลไม้ ในที่ดินของตนเอง โดยจะส่งผลให้ ราษฎรบางส่วนลดการเข้าไปเก็บผลิตผลดังกล่าวจากป่าธรรมชาติ ซึ่งการจัดตั้งป่าชุมชนก็นับ ว่าเป็นสิ่งจำเป็น