วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

การศึกษานี้เป็นส่วนหนึ่งของชุดโครงการวิจัยเรื่อง การพัฒนาบุคลิกภาพการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทั่วไป ปัญหา และแนวทางในการพัฒนาบุคลิกภาพการพูดเชิงอวัจนะของเด็กในการพูดต่อหน้าชุมชน โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มผู้ฟังเพื่อประเมินการพูดต่อหน้าชุมชนของกลุ่มตัวอย่างเด็กไทยอายุ 6-12 ปี ที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-6 จำนวน 156 คน ซึ่งลักษณะต่างๆ ที่ใช้ในการประเมินการสื่อสารเชิงอวัจนะมี 7 ลักษณะ คือ รูปร่างหน้าตาการแต่งกาย การแสดงสีหน้า การประสานสายตา ลักษณะท่าทาง การเคลื่อนไหวร่างกาย และการใช้มือประกอบการพูด ผลการวิจัยพบว่า 1. ลักษณะการสื่อสารเชิงอวัจนะในการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี ด้านรูปร่างหน้าตา การแต่งกาย การแสดงสีหน้า อยู่ในเกณฑ์ดี ส่วนการประสานสายตา ลักษณะท่าทางและการเคลื่อนไหวร่างกาย อยู่ในเกณฑ์พอใช้ และการใช้มือประกอบการพูดอยู่ในเกณฑ์ควรปรับปรุง 2. ปัญหาที่พบมากที่สุดคือเด็กขาดความเชื่อมั่นในตนเองในการแสดงออก 3. แนวทางในการพัฒนาทักษะการสื่อสารเชิงอวัจนะภาษาในการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี คือ การเปิดโอกาสให้เด็กได้แสดงออกอย่างสม่ำเสมอจนเกิดความมั่นใจในตนเอง และมีความต้องการที่จะพัฒนาอย่างต่อเนื่อง