ในปัจจุบันธุรกิจพาณิชยนาวีเป็นองค์ประกอบหลักของการขนส่งทางทะเล อันเป็นบริการขั้น พื้นฐาน ที่มีบทบาทและความสำคัญยิ่งต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศ สำหรับประเทศไทยนี้มีการ ขนส่งสินค้าทางทะเลระหว่างประเทศประมาณร้อยละ 90-95 ของสินค้าส่งออกทั้งหมด ปัญหาที่ เกิดขึ้น คือ การรวมตัวของบริษัทเดินเรือต่าง ๆ เป็นชมรมเดินเรือ เพื่อผูกขาดการกำหนด อัตราค่าระวาง ส่งผลให้อัตราค่าระวางสูงกว่าที่ควรจะเป็น ซึ่งกลายเป็นภาระของผู้ส่งออก ดังนั้นวิทยานิพนธ์เรื่องนี้จึงได้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงสภาพทั่วไปของธุรกิจพาณิชย นาวีในประเทศไทย และแนวโน้มของอัตราค่าระวาง ตลอดจนความสัมพันธ์ของปัจจัยต่าง ๆ ที่มี ผลต่อการกำหนดอัตราค่าระวางของชมรมเดินเรือไทย-สหรัฐอเมริกา โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ในเชิง พรรณนา เพื่ออธิบายถึงโครงสร้างของธุรกิจพาณิชยนาวีรวมถึงลักษณะการดำเนินงานของชมรมเดิน เรือ และใช้การวิเคราะห์เชิงปริมาณ โดยใช้แบบจำลองสมการถดถอยเชิงซ้อนด้วยวิธีกำลังสอง น้อยที่สุดธรรมดา เพื่อจะหาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกำหนดอัตราค่าระวางของชมรมเดินเรือ ไทย-สหรัฐอเมริกาในสินค้าประเภทต่าง ๆ และทำการวิเคราะห์หาความไร้เสถียรภาพของอัตราค่า ระวางสำหรับเส้นทางชมรมเรือไทย-สหรัฐอเมริกาเปรียบเทียบกับชมรมเดินเรืออื่น ๆ ผลการศึกษาพบว่า มูลค่าการส่งออกสินค้าสามารถอธิบายการเปลี่ยนแปลงของอัตราค่าระวาง ขนส่งทางทะเลของชมรมเดินเรือไทย-สหรัฐอเมริกาได้ดีที่สุด รองลง คือ ปัจจัยทางด้านปริมาณ สินค้า สำหรับปัจจัยาทางด้านจำนวนเรือนอกชมรมและสัดส่วนสินค้าของต่อประเทศอื่นในเส้นทาง เดียวกัน สามารถอธิบายการเปลี่ยนแปลงอัตราค่าระวางขนส่งทางทะเลได้เพียงบางสินค้าเท่านั้น สำหรับการวิเคราะห์ถึงเสถียรภาพอัตราค่าระวางของชมรมเดินเรือไทย-สหรัฐอเมริกาเมื่อเปรียบ เทียบกับชมรมเดินเรืออื่น ๆ ที่สำคัญของโลก พบว่าชมรมเดินเรือไทย-ออสเตรเลียมีการดำเนิน งานที่มีประสิทธิภาพสูงสุดและอัตราค่าระวางมีเสถียรภาพมากที่สุด รองลงมาก็คือ ชมรมเดิน เรือไทย-ญี่ปุ่น และชมรมเดินเรือไทย-สหรัฐอเมริกา สำหรับชมรมเรือที่เสถียรภาพของอัตราค่า ระวางต่ำที่สุด คือ ชมรมเดินเรือไทย-ยุโรป ดังนั้นรัฐบาลควรเข้ามาดูแลการกำหนดอัตราค่า ระวางของชมรมเดินเรืออย่างใกล้ชิด พร้อมกับเร่งพัฒนากองเรือพาณิชย์ของไทยเพื่อเป็นประโยชน์ ทางการค้าของประเทศต่อไป