การศึกษาลักษณะการเจริญเติบโตของหญ้าแฝก 5 แหล่ง พันธุ์ ได้แก่ หญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ราชบุรี สุราษฎร์ธานี อินโดนีเซีย ศรีลังกา และบราซิล ซึ่งปลูกในกระถางดินเผา และรดด้วยน้ำทิ้งจากแหล่งชุมชนที่ระดับความเข้มข้น 0 50 75 และ 100 เปอร์เซ็นต์ และจากโรงงานอุตสาหกรรมนมที่ระดับ ความเข้มข้น 0 25 50 75 และ 100 เปอร์เซ็นต์ พบว่าชุด ที่รดด้วยน้ำทิ้งจากแหล่งชุมชน ชนิดของแหล่งพันธุ์มีผล ทำให้หญ้าแฝกมีการเจริญเติบโตที่แตกต่างกันในทางสถิติ แต่ระดับความเข้มข้นของน้ำทิ้งมีแนวโน้มไม่แตกต่างกันใน ทางสถิติ โดยหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ราชบุรีมีน้ำหนักต้นสูงสุด แหล่งพันธุ์บราซิลมีน้ำหนักรากสูงสุด นอกจากนี้ส่วนต้น หญ้าแฝกแหล่งพันธุ์บราซิลยังมีปริมาณธาตุไนโตรเจน โพแทสเซียม แคลเซียมและแมกนีเซียมสูงสุด ในขณะที่ต้นหญ้าแฝกแหล่ง พันธุ์อินโดนีเซียมีปริมาณธาตุฟอสฟอรัสสูงสุด ส่วนรากหญ้า แฝกแหล่งพันธุ์บราซิลมีปริมาณตะกั่วและแคดเมียมสะสมสูงสุด สำหรับในชุดที่รดด้วยน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรมนม พบว่า ทั้งชนิดของแหล่งพันธุ์หญ้าแฝกและระดับความเข้มข้นของ น้ำทิ้งมีผลต่อการเจริญเติบโตที่แตกต่างกันในทางสถิติ โดยหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ศรีลังกามีน้ำหนักต้นสูงสุด หญ้าแฝก แหล่งพันธุ์สุราษฎร์ธานีมีน้ำหนักรากสูงสุดส่วนต้นหญ้า แฝกแหล่งพันธุ์บราซิลมีปริมาณธาตุไนโตรเจน แคลเซียมและ แมกนีเซียมสูงสุด แหล่งพันธุ์สุราษฎร์ธานีมีปริมาณธาตุ ฟอสฟอรัสและโพแทสเซียมสูงสุด ส่วนรากหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ บราซิลมีปริมาณตะกั่วและแคดเมียมสะสมสูงสุด และระดับความ เข้มข้นของน้ำทิ้ง 100 เปอร์เซ็นต์มีแนวโน้มให้ผลผลิต สูงสุด ดังนั้นจากการทดลองครั้งนี้ จึงมีความเป็นไปได้ที่จะ ใช้หญ้าแฝกในการบำบัดน้ำทิ้ง