การศึกษาลักษณะการเจริญเติบโตของหญ้าแฝก 5 แหล่งพันธุ์ ได้แก่ หญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ ราชบุรี สุราษฎร์ธานี อินโดนีเซีย ศรีลังกา และบราซิล ซึ่งปลูกในกระถางดินเผาและรดด้วยน้ำทิ้ง จากแหล่งชุมชนที่ระดับความเข้มข้น 0 50 75 และ 100 เปอร์เซ็นต์ และจากโรงงานอุตสาหกรรมนมที่ระดับความเข้มข้น 0 25 50 75 และ 100 เปอร์เซ็นต์ พบว่าชุดที่รดด้วยน้ำทิ้งจากแหล่งชุมชน ชนิดของ แหล่งพันธุ์มีผลทำให้หญ้าแฝกมีการเจริญเติบโตที่แตกต่างกันในทางสถิติ แต่ละระดับความเข้มข้นของน้ำทิ้งที่มีแนวโน้มไม่แตกต่างกันในทางสถิติ โดยหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ราชบุรีมีน้ำหนักต้นสูงสุด แหล่งพันธุ์บราซิลมีน้ำหนัก รากสูงสุด นอกจากนี้ส่วนต้นหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์บราซิลยังมีปริมาณ ธาตุไนโตรเจน โพแทสเซียม แคลเซียมและแมกนีเซียมสูงสุด ใน ขณะที่ต้นหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์อินโดนีเซียมีปริมาณธาตุฟอสฟอรัสสูงสุด ส่วนรากหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์บราซิลมีปริมาณตะกั่วและแคดเมียมสะสม สูงสุด สำหรับในชุดที่รดด้วยน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรมนม พบว่า ทั้งชนิดของแหล่งพันธุ์หญ้าแฝกและระดับความเข้มข้นของน้ำทิ้งมีผล ต่อการเจริญเติบโตที่แตกต่างกันในทางสถิติ โดยหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ ศรีลังกามีน้ำหนักต้นสูงสุด หญ้าแฝกแหล่งพันธุ์สุราษฎร์ธานีมี น้ำหนักรากสูงสุด ส่วนต้นหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์บราซิลมีปริมาณธาตุ ไนโตรเจน แคลเซียมและแมกนีเซียมสูงสุด แหล่งพันธุ์สุราษฎร์ธานี มีปริมาณธาตุฟอสฟอรัสและโพแทสเซียมสูงสุดส่วนรากหญ้าแฝกแหล่งพันธุ์ บราซิลมีปริมาณตะกั่วและแคดเมียมสะสมสูงสุด และระดับความเข้มข้น ของน้ำทิ้ง 100 เปอร์เซ็นต์ มีแนวโน้มให้ผลผลิตสูงสุด ดังนั้นจากการทดลองครั้งนี้ จึงมีความเป็นไปได้ที่จะใช้ หญ้าแฝกในการบำบัดน้ำทิ้ง