วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการรับรู้สิทธิผู้ป่วยด้านได้แก่ ด้านสิทธิที่ได้รับบริการเพื่อสุขภาพโดยไม่เลือกปฏิบัติ ด้านสิทธิที่ได้รับข้อมูลอย่างเพียงพอและชัดเจน ด้านสิทธิส่วนบุคคลในร่างกายของตนและด้านสิทธิในความปลอดภัยจากการรักษาพยาบาล รวมทั้งปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการรับรู้สิทธิผู้ป่วยและเปรียบเทียบความแตกต่างของการรับรู้สิทธิผู้ป่วยรายด้าน ตามกลุ่มอายุ เพศ ระดับการศึกษา ลักษณะอาชีพของประชาชนในจังหวัดสมุทรปราการ การเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/PC⁺ ผลการศึกษาปรากฎดังนี้ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นชาย อายุระหว่าง 18-25 ปี ส่วนใหญ่มีระดับการศึกษาปริญญาตรีและมีอาชีพที่ไม่เกี่ยวข้องกับทางการแพทย์ ประสบการณ์การรับรู้สิทธิ แบ่งเป็นประสบการณ์ทางตรงพบว่า ส่วนใหญ่เคยเป็นผู้ป่วยในสถานพยาบาล/โรงพยาบาล และได้ดูแลผู้ป่วย นานๆ ครั้ง ประสบการณ์ทางอ้อมส่วนใหญ่รับข่าวสารจากวิทยุ โทรทัศน์หนังสือพิมพ์ และแผ่นป้าย/ประกาศ รับข่าวสารจากญาติพี่น้อง บุคคลที่รู้จักนานๆ ครั้งและส่วนใหญ่ไม่เคยเข้าร่วมสัมมนา ระดับการรับรู้สิทธิผู้ป่วยพบว่ากลุ่มตัวอย่างมีค่าเฉลี่ยการรับรู้สิทธิผู้ป่วยในระดับสูงทั้ง 4 ด้าน ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการรับรู้สิทธิผู้ป่วยพบว่าปัจจัยด้านชีวสังคมที่มีความสัมพันธ์ต่อการรับรู้สิทธิผู้ป่วยได้แก่ อายุมาก และอาชีพที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์ ประสบการณ์การรับรู้ข่าวสารทางตรงที่มีความสัมพันธ์ต่อการรับรู้สิทธิผู้ป่วย ได้แก่ การเป็นผู้ป่วยในสถานพยาบาล/โรงพยาบาลบ่อยและการได้ดูแลผู้ป่วยบ่อยประสบการณ์การรับรู้ข่าวสารทางอ้อมที่มีความสัมพันธ์ต่อการรับรู้สิทธิผู้ป่วยได้แก่ การรับรู้ข่าวสารจากสื่อบ่อยเช่น หนังสือพิมพ์ วิทยุ และแผ่นป้ายประกาศ การได้เข้าร่วมสัมมนาบ่อย และการได้รับทราบข้อมูลบอกเล่าจากญาติพี่น้องบ่อย จากผลการศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยจึงเสนอแนะว่าควรมีการรณรงค์อย่างจริงจังในการเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ให้กับประชาชนอย่างทั่วถึงในเรื่องสิทธิผู้ป่วยทางสื่อต่างๆ เช่น วิทยุ โทรทัศน์ หนังสือพิมพ์และแผ่นป้ายประกาศ เพื่อมิให้ประชาชนถูกละเมิดสิทธิและบุคคากรทางการแพทย์ตระหนักและสำนึกในหน้าที่และปฏิบัติต่อผู้ป่วยด้วยความเคารพในสิทธิผู้ป่วย