การติดเชื้อสเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ ยังพบได้ทั่วโลก ส่วนอาการที่ตามหลังการติดเชื้อ เช่น ไข้รูมาติก และกรวยไต อักเสบเฉียบพลัน (acute glumerulonephritis) ก็ยังพบ ได้ในประเทศที่กำลังพัฒนา โดยทั่วไปหลังจากที่มีการติดเชื้อ สเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ ผู้ป่วยจะมีการสร้างแอนติบอดีต่อ แอนติเจนต่างๆ ของเชื้อแต่แอนติบอดีที่มีความสำคัญ คือ แอนติบอดีที่ช่วยในการป้องกันการติดเชื้อ (protective antibodies) ซึ่งจำเพาะต่อโปรตีน เอ็ม (M protein) และแอนติบอดีที่มีปฏิกิริยาข้ามกลุ่มกับเนื้อเยื่อหัวใจในการศึกษา ครั้งนี้ได้วิเคราะห์หาแอนติบอดีที่จำเพาะต่อเปปไทด์ 145 ซึ่ง ได้มาจากส่วนที่ไม่เปลี่ยนแปลง (conserved region) ของ โปรตีน เอ็ม จากเชื้อสเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ และโปรตีน เอ็มจากเชื้อเอ็ม ไทป์ 5 ที่สกัดด้วยเปปซิน (pep M 5 protein) ในซีรั่มของผู้ป่วยโรคหัวใจรูมาติกโดยวิธี ELISA หลังจากนั้น นำซีรั่มมาทำ Indirect bactericidal assay เพื่อดูการ ฆ่าเชื้อสเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ และทดสอบหาแอนติบอดีที่มี ปฏิกิริยาข้ามกลุ่มกับเนื้อเยื่อหัวใจโดยวิธี SDS - PAGE และ Immunobloting วิธี ELISA จากการศึกษาครั้งนี้พบ แอนติบอดีต่อเปปไทด์ 145 และ pep M 5 protein ในซีรั่ม ของผู้ป่วยโรคหัวใจรูมาติกและคน ปรกติที่ไม่เป็นโรค โดยระดับแอนติบอดีจะพบได้สูงในคนอายุน้อย เมื่อคำนวณหาค่า Geometric mean ต่อ peptide 145 ใน กลุ่มคนไข้และกลุ่มคนปรกติมีค่าเท่ากับ 348.22 และ 518.19 ตามลำดับ และค่า Geometric mean ต่อ pep M 5 protein ในกลุ่มคนไข้และกลุ่มคนปรกติ มีค่าเท่ากับ 682.08 และ 653.48 ตามลำดับ ค่า Titer จากคนทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างทาง สถิติ ค่า titer ที่จำเพาะต่อเปปไทด์ 145 ในคนที่นำมาทดสอบ พบว่าอยู่ในช่วง 50 ถึง 3200 ขณะที่ค่า titer ต่อ pep M 5 protein พบว่าอยู่ในช่วง 200 ถึง > 6400 ตามลำดับ เมื่อนำซีรั่มมาทำ Indirect bactericidal assay เพื่อหา opsonizing antibodies ที่ช่วยในการฆ่าเชื้อ สเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ ไทป์ เอ็ม ห้า พบว่า มีซีรั่มบางราย จากผู้ป่วยโรคหัวใจรูมาติก (15%) และคนปรกติที่ไม่เป็นโรค (27.5%) มี opsonizing antibodies ที่ช่วยในการฆ่าเชื้อ สเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ ไทป์ เอ็ม ห้า โดยพบว่า Titer ต่อ เปปไทด์ 145 และ pep M 5 protein จะแตกต่างกันไป ในแต่ละราย แต่ทุกซีรั่มที่มี แอนติบอดี Titer ต่อ pep M 5 protein เท่ากับหรือมากกว่า 3200 จะมี opsonizing antibodies เมื่อทดสอบหาแอนติบอดีเฉพาะในซีรั่มที่ช่วยในการฆ่า เชื้อ โดยการทำ Inhibition assay ด้วยเปปไทด์ 145 และ pep M 5 protein ก่อนทำ Indirect bactericidal assay พบว่า pep M 5 protein ยับยั้ง opsonization ใน ทุกซีรั่มโดยมี percent inhibition อยู่ในช่วง 9.48% ถึง 46.85% มีความสัมพันธ์กันปานกลางระหว่าง percent killing เชื้อสเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ ไทป์ เอ็ม ห้า กับ percent inhibition โดย pep M 5 protein (ค่าสัมประสิทธิ์ความ สัมพันธ์ (...) มีค่าเท่ากับ 0.587) นอกจากนี้พบว่ามีซีรั่ม เพียงสองรายจากคนที่ไม่เป็นโรคที่สามารถยับยั้ง opsonization ได้ด้วยเปปไทด์ 145 โดยมี percent inhibition เท่ากับ 30.7% และ 39.19% ซึ่งซีรั่มนี้มีแอนติบอดีต่อเปปไทด์ 145 ในระดับสูงเท่ากับ 3200 เมื่อนำซีรั่มที่มี opsonizing antibodies ที่ช่วยใน การฆ่าเชื้อสเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ ไทป์ เอ็ม ห้า มาทดสอบ หาว่ามี opsonizing antibodies ที่ช่วยในการ opsonize และฆ่าเชื้อที่แยกได้จากผู้ป่วย สายพันธ์ H9, H92, ARF 1, ARF 3 พบว่าในซีรั่มส่วนมากมีแอนติบอดีที่ช่วยในการ opsonize และฆ่าเชื้อเหล่านี้ และสามารถยับยั้ง opsonic activity ได้ ด้วย pep M protein จากเชื้อสายพันธุ์เดียวกัน มีความสัมพันธ์ กันปานกลางระหว่าง percent killing เชื้อสเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ สายพันธ์ H9, H92, ARF 1 กับระดับของแอนติบอดีต่อ pep M protein โดยมีค่าสัมประสิทธิ์ความสัมพันธ์ (r) เท่ากับ 0.54, 0.562, 0.577 ตามลำดับ นอกจากนี้มีความสัมพันธ์กัน ต่ำๆ ระหว่าง percent killing เชื้อสเตรปโตคอคคัส กรุ๊ป เอ สายพันธ์ ARF 3 กับระดับของแอนติบอดีต่อ pep M protein (ค่าสัมประสิทธิ์ความสัมพันธ์ (r) เท่ากับ 0.353) ส่วนเปบไทด์ 145 พบว่าไม่สามารถยับยั้ง opsonizing activity ในซีรั่ม เหล่านี้ได้ยกเว้นซีรั่มของคนที่ไม่เป็นโรคสองราย เมื่อทดสอบหาแอนติบอดีที่มีปฏิกิริยาข้ามกลุ่มกับเนื้อเยื่อ หัวใจในซีรั่มของผู้ป่วยและคนปรกติที่นำมาศึกษา พบว่าโปรตีน ขนาด 200 kDa. ซึ่งพบว่าเป็น myosin antigen จะทำ ปฏิกิริยาได้อย่างเด่นชัดกับแอนติบอดีในซีรั่มของผู้ป่วยแอนติบอดี ต่อ myosin นี้พบในผู้ป่วย RHD (65%) สูงกว่าในคนปรกติที่ ไม่เป็นโรค (0%) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.001) มี เพียง 21% ของซีรั่มที่มีแอนติบอดีต่อ myosin ที่มี ASO Titer มากกว่า 250 และส่วนใหญ่ที่มีแอนติบอดีนี้มี ELISA titer ต่อ pep M antigen มากกว่าหรือเท่ากับ 800