การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดก่อนและหลังการทดลอง เพื่อ ศึกษาผลของกลุ่มการบำบัด ต่อการเปลี่ยนแปลงอัตมโนทัศน์ของผู้ป่วยอัมพาตครึ่งล่าง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยอัมพาตครึ่งล่าง ที่รับไว้รักษา ที่หอผู้ป่วยเวชศาสตร์ฟื้นฟู 4 และ 5 โรงพยาบาลพระมงกุฏ เกล้า จำนวน 10 คน คัดเลือกแบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนด กลุ่มตัวอย่างจะเข้าร่วมกลุ่มการบำบัด ซึ่งเป็นลักษณะ กลุ่มปิด พบกัน 6 สัปดาห์ๆ ละ 2 ครั้งๆ ละ 1 ชั่วโมง 30 นาที กลุ่มการบำบัดเปิดโอกาสให้ผู้ป่วยได้พูดระบาย อภิปราย อย่างอิสระและกว้างขวาง โดยมีการกำหนดเป้าหมายที่แน่นอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนกลุ่มการ บำบัดที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และแบบวัดอัตมโนทัศน์ของเทนเนส ซี่ ที่อำไพ ศิริพิพัฒน์ แปลเป็นภาษาไทย ซึ่งแบบวัดอัตมโน ทัศน์เทนเนสซี่นี้ ได้มีการทดสอบความเชื่อมั่นโดยคำนวณ หาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟา ตามวิธีของครอนบาค ได้ค่าความเชื่อ มั่นเท่ากับ 0.91 การรวบรวมข้อมูลจัดกระทำ 2 ครั้ง คือ ก่อนเริ่มกลุ่มบำบัดและหลังสิ้นสุดกลุ่มการบำบัด ซึ่ง กระบวนการกลุ่มจะวิเคราะห์และประเมินผลตามรูปแบบของฟาร์ แรลเพื่อดูความก้าวหน้าของกลุ่มและวิเคราะห์ปัจจัยการบำ บัดตามแนวคิดของยาลอม ส่วนคะแนนอัตมโนทัศน์ ทำการ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการทดสอบอันดับที่มีเครื่อง หมายกำกับของวิลคอกซอน ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า 1. คะแนนอัตมโนทัศน์โดยส่วนรวม ของผู้ป่วยอัมพาตครึ่ง ล่าง ก่อนเข้ากลุ่มการบำบัดกับหลังเข้ากลุ่มการบำบัด มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยคะแนนอัตมโนทัศน์โดยส่วนรวม หลังเข้ากลุ่มการบำบัดสูง กว่าก่อนเข้ากลุ่มการบำบัด 2. คะแนนอัตมโนทัศน์ด้านความเป็นเอกลักษณ์ ด้านร่าง กาย ด้านครอบครัว ด้านความพึงพอใจ และด้านสังคมของผู้ป่วย อัมพาตครึ่งล่าง ก่อนเข้ากลุ่มการบำบัดกับหลังเข้ากลุ่ม การบำบัด มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01, .01, .01, .05, และ .05 ตามลำดับ โดยคะแนน อัตมโนทัศน์เพิ่มสูงขึ้นหลังเข้ากลุ่มการบำบัด และคะแนน อัตมโนทัศน์ด้านพฤติกรรมด้านศ๊ลธรรมจรรยา และด้านส่วนตัว ไม่มีความแตกต่างกันระหว่างก่อนเข้ากลุ่มการบำบัดกับหลัง เข้ากลุ่มการบำบัด 3. คะแนนอัตมโนทัศน์การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง ไม่มี ความแตกต่างกันระหว่างก่อนเข้ากลุ่มการบำบัดกับหลังเข้า กลุ่มการบำบัด