วิทยานิพนธ์ฉบับนี้รายงานการลงเกาะ และการเจริญเติบโตของลูกหอยแมลงภู่ (Pema viridis Linn.) ในพื้นที่ชายผั่งเขตร้อนบริเวณอ่าวไทยตอนบน ในฟาร์มเลี้ยง หอยที่ตำบลอ่างศิลา จังหวัด ชลบุรี จากช่วงระยะเวลาระหว่างเดือนมกราคม พ.ศ. 2543 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ.2544 โดยใช้ชุดเชือกล่อออกแบบขึ้นเอง ทุกๆ 2 สัปดาห์ผู้วิจัยทำการเก็บตัวอย่าง และเปรียบเทียบความชุกชุมของลูกหอยแมลงภู่ ระยะว่ายนำ้กับลูกหอยที่ลงเกาะบนเชือกล่อ รวมทั้งศึกษาการเจริญเติบโตของลูกหอย บนเชือกล่อไนล่อนยาว 50 เซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 30 มิลลิเมตร โดยวางเชือก ล่อ 2 ระดับ คือที่ระดับผิวนำ้ และระดับพื้นนำ้ ทั้งนี้วางเชือกล่อ 3 ตำแหน่ง ภายในฟาร์มเพื่อเก็บเชือกล่อแล้วนำเชือกใหม่ไปเปลี่ยนทุกๆ 2 สัปดาห์ 1 เดือน และ 3 เดือน ตามลำดับ เพื่อศึกษาความหนาแน่นของลูกหอยที่ลงเกาะ การเจริญเติบโต รวมทั้งการรอดตายของหอยที่ลงเกาะบนเชือกล่อ ในขณะเก็บเชือกล่อแต่ละครั้ง ผู้วิจัย ได้วัดคุณภาพนำ้ภายในฟาร์ม ได้แก่ ปริมาณคลอโรฟิลล์รวม ความเค็ม ปริมาณออกซิเจน ที่ละลายในนำ้ ความเป็นกรด-ด่าง อุณหภูมิ ความโปร่งใสของนำ้ ปริมาณตะกอนแขวนลอย จากการศึกษาเป็นระยะเวลารวมทั้งสิ้น 13 เดือน พบว่าปริมาณลูกหอยที่ลงเกาะ บนเชือกล่อระดับผิวนำ้และระดับพื้นนำ้มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05)และช่วงเวลาที่ต่างกันทำให้ลูกหอยลงเกาะแตกต่างกันด้วย (p<0.05) ทั้งนี้ ลูกหอยลงเกาะมากตั้งแต่เดือนสิงหาคมจนถึงธันวาคม โดยลงเกาะมากที่สุดในช่วงเดือน พฤศจิกายน การอดตายและการเจริญเติบโตของลูกหอยมีความแตกต่างกันระหว่างเชือกล่อ ระดับผิวนำ้ และระดับพื้นนำ้ การอดตายและการเจริญเติบโตของหอยที่ระดับผิวนำ้จะ สูงกว่า นอกจากนี้ยังพบว่าปริมาณลูกหอยระยะว่ายนำ้ไม่มีความสัมพันธ์กับการลงเกาะ ของลูกหอยบนเชือกล่อ ผู้วิจัยได้วิจารย์ความสัมพันธ์ระหว่างความชุกชุมของลูกหอย ระยะว่ายนำ้ กับจำนวนลูกหอยที่ลงเกาะ การเจริญเติบโต ระดับของเชือกล่อ และตัว แปรคุณภาพนำ้ในบริเวณฟาร์มระหว่างทำการศึกษา