ในปัจจุบันได้มีการนำยางธรรมชาติมาใช้ประโยชน์อย่างมากในทางการแพทย์ วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้ เพื่อพัฒนาวัสดุบุฐานฟันปลอมอย่างนิ่มชนิดใหม่จากยางธรรมชาติโดยวิธีการกราฟต์น้ำยางธรรมชาติด้วยสารเอทิลเมทาคลิเลตโดยใช้รังสีแกมมา เพื่อปรัปบรุงสมบัติทางกายภาพและทางกลของน้ำยางให้ดีขึ้น ซึ่งในระยะแรกของการศึกษา ได้ทำการวัลคาไนซ์น้ำยางธรรมชาติโดยใช้รังสีแกมมา จากนั้นทำการกราฟน้ำยางที่ผ่านการวัลคาไนซ์แล้วด้วยสารเอทิลเมทาคริเลตโดยใช้รังสีแกมมาเช่นกัน น้ำยางที่ผ่านการกราฟต์แล้ว (เรียกว่ากราฟต์โคพอลิเมอร์) ถูกนำมาทดสอบหาค่าสมบัติทางกายภาพ ทางกล และความเข้ากันได้ทางชีวภาพกับเซลล์ ในการวิจัยนี้เลือกใช้โคซูเปอร์ซอฟท์ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์บุฐานฟันปลอมอย่างนิ่มที่มีขายอยู่ในท้องตลาดเป็นกลุ่มควบคุม ผลการศึกษาลักษะทางกายภาพและทางกล พบว่า ค่าความแข็งผิวของวัสดุทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างกัน เมื่อทดสอบโดยแช่ในน้ำเป็นเวลา 10 เดือน ค่ากำลังการดึงและการฉีกขาดของกราฟต์โคพอลิเมอร์สูงกว่าของกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) แต่ค่าการยึดติดกับฐานฟันปลอมของวัสดุทั้งสองมีค่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) และพบความไม่สมบูรณ์ของรอยต่อระหว่างกราฟต์โคพอลิเมอร์และวัสดุฐานฟันปลอม ส่วนค่ามุมสัมผัสโคซูเปอร์ซอฟท์มีค่าเท่ากับ 90 องศา ในขณะที่ค่ามุมสัมผัสของกราฟต์โคพอลิเมอร์มีค่าเท่ากับ 71 องศา แสดงว่าผิวหน้าของกราฟต์โคพอลิเมอร์และโคซูเปอร์ซอฟท์ในน้ำกลั่นเป็นเวลา 10 เดือนเท่ากับ 4.93% และ 6.14% ตามลำดับ วัสดุทั้งสองชนิดมีแนวโน้มของการติดสีจากสารละลายกาแฟมากกว่าน้ำชา ผลจากการศึกษาด้วยวิธีการเพาะเลี้ยงเซลล์ พบว่าเซลล์ไฟโบรบลาสท์จากเหงือกของคนสามารถเจริญเติบโตและยึดเกาะบนผิวหน้าของวัสดุกราฟต์โคพอลิเมอร์ได้ดี แต่ไม่พบปรากฎการณ์ดังกล่าวกับวัสดุโคซูเปอร์ซอฟท์ ผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าการกราฟต์น้ำยางด้วยสารเอทิลเมทาคริเลตโดยใช้รังสีแกมมาช่วยพัฒนาให้ยางพรีวัลคาไนซ์มีสมบัติทางกายภาพและทางกลดีขึ้นและมีความเข้ากันได้ทางชีวภาพกับเซลล์ของคนด้วย ดังนั้นการกราฟต์น้ำยางธรรมชาติด้วยสารเอทิลเมทาคริเลตจึงมีความเหมาะสมที่จะนำไปพัฒนาเป็นวัสดุบุฐานฟันปลอมอย่างนิ่มได้