งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์หาชนิดและปริมาณของธาตุที่ปล่อยออกจากโลหะเหวี่ยงผสมชนิดพื้นฐานในงานทางทันตกรรมประดิษฐ์ ในแบบที่ขัดและไม่ขัดเรียบมันทั้งหมด 8 ชนิด และเพื่อเปรียบเทียบคุณสมบัติการด้านการสึกกร่อนระหว่างโลหะในกลุ่มและระหว่างกลุ่มที่ได้รับการขัดและไม่ขัดเรียบมัน โลหะพื้นฐานทั้ง 8 ชนิดถูกขึ้นรูปและเหวี่ยงเป็นสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ที่มีขนาด 3x7x8 มม.จำนวน 6 ชิ้นในแต่ละกลุ่มตัวอย่าง ชิ้นงานจะถูกทำความสะอาดด้วยเอทานอลและน้ำซึ่งปราศจากอิออนด้วยเครื่องอัลตราโซนิค จากนั้นแช่ชิ้นงานในหลอดพลาสติก ที่มีสารละลายกรดแลกติกและโซเดียมคลอไรด์เป็นส่วนประกอบ เก็บไว้ในเตาอบที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส เป็นเวลานาน 336 ชั่วโมง อัตราส่วนพื้นที่ผิวของชิ้นงานโลหะต่อปริมาตรสารละลายคือ 0.60 ซม('2)/มล. เมื่อครบตามเวลาที่กำหนด นำชิ้นงานออกจากหลอดพลาสติก จากนั้นนำสารละลายไปวิเคราะห์หาชนิดและปริมาณของธาตุที่ปล่อยออกมาจากชิ้นงานด้วยเครื่องอินดักทีฟ คับเพิล ออฟติกเคิล อิมิชชั่น สเปกโตรโฟโตมิเตอร์ (ICP-OES) ความเข้มข้นของธาตุที่ได้จากการวิเคราะห์ถูกนำไปใช้ในการวิเคราะห์ทางสถิติการจำแนกความแปรปรวนแบบหนึ่งปัจจัยที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ((+,a)<0.05) ผลการทดลองพบว่า กลุ่มชิ้นงานโลหะที่ได้รับการขัดมีการสึกกร่อนและปล่อยธาตุออกมาตั้งแต่ 15.25ถึง 503.42 ไมโครกรัม/ซม('2) ส่วนในกลุ่มที่ไม่ได้รับการขัดมีการปล่อยธาตุออกมา ตั้งแต่ 23.22 ถึง 2,426.82ไมโครกรัม/ซม('2) ซึ่งปริมาณธาตุที่ปล่อยออกมานั้น ไม่เป็นสัดส่วนกับปริมาณธาตุที่เป็นส่วนประกอบของโลหะตามที่บริษัทผูผลิตกำหนด และปริมาณธาตุที่ปล่อยออกจากโลหะทั้งแปดชนิดมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทั้งในกลุ่มที่ได้รับการขัดและไม่ได้รับการขัด (p<0.001) และยังพบว่าโลหะผสมที่มีส่วนประกอบของธาตุโครเมียมในปริมาณที่สูง จะมีการต้านการสึกกร่อนได้ดี ธาตุที่ปล่อยออกจากโลหะที่ได้รับการขัดเรียบมันมีปริมาณน้อยกว่าโลหะที่ไม่ได้รับการขัดเรียบมันอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) สรุปว่าการขัดเรียบมันที่ผิวโลหะสามารถลดปริมาณธาตุที่ปล่อยออกมาจากการสึกกร่อนได้ตั้งแต่ร้อยละ 25-90