การวิจัยครั้งนี้มุ่งหมายเพื่อศึกษาผลการเปรียบเทียบการให้คำปรึกษาแบบ พิจารณาเหตุผลและอารมณ์กับการเสนอตัวแบบที่มีต่อการลดภาวะซึมเศร้าด้าน สัมพันธภาพในครอบครัวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเบญจมราช รังสฤษฎ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็น นักเรียนที่มีคะแนนจากแบบประเมินอารมณ์เศร้าซีอีเอส-ดี (CES-D) ตั้งแต่คะแนนที่ 22 ขึ้นไปและได้คะแนนจากแบบวัดสัมพันธภาพในครอบครัวน้อยกว่า 1.00 ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน จำนวน 18 ราย แล้วใช้วิธีการสุ่ม อย่างง่ายเข้ากลุ่ม 3 กลุ่ม คือ 1. กลุ่มการให้คำปรึกษาแบบพิจารณาเหตุผลและ อารมณ์ 2. กลุ่มการเสนอตัวแบบ, และ 3. กลุ่มควบคุม กลุ่มละ 6 ราย โดยการฝึกโปรแกรม 10 ครั้ง ครั้งละ 50 นาที สัปดาห์ละ 2 ครั้ง เป็นเวลา 5 สัปดาห์ การเก็บข้อมูลแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ระยะก่อนการทดสอบ ระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผล การวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ (two-way analysis of variance : repeated measured) และทดสอบความแตกต่างด้วยวิธีทดสอบรายคู่แบบ นิวแมน-คูลล์ (Newman-Keuls procedure) ~bผลการศึกษาพบว่า~bมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการลดภาวะซึมเศร้ากับระยะ ของการทดสอบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05นักเรียนในกลุ่มทดลองทั้งสอง กลุ่มมีภาวะซึมเศร้าลดลงต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในระยะหลังทดลองยกเว้นในระยะติดตามผลมีเพี่ยงกลุ่มการให้คำปรึกษาแบบ พิจารณาเหตุผลและอารมณ์เท่านั้นที่มีภาวะซึมเศร้าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ.05