การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปรียบเทียบผลการให้คำปรึกษา แบบกลุ่มตามแนวคิดพิจารณาความเป็นจริงกับการเสนอตัวแบบต่อความวิตกกังวล ของนักศึกษาพยาบาล กลุ่มตัวอย่างใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักศึกษาพยาบาล ที่มีความวิตกกังวลในการพยาบาลผู้ป่วยโรคเอดส์ระดับมากขึ้นไปที่ได้มาจากการ ตอบแบบสอบถามความวิตกกังวลในการพยาบาลผู้ป่วยโรคเอดส์และสุ่มอย่างง่ายจำนวน 18 ราย แล้วสุ่มอย่างง่ายเข้า 3 กลุ่มคือ 1) กลุ่มการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม ตามแนวคิดพิจารณาความเป็นจริง 2) กลุ่มการเสนอตัวแบบ 3) กลุ่มควบคุมกลุ่มละ 6 ราย โดยให้โปรแกรมละ 10 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมง สัปดาห์ละ 2 ครั้ง เป็นเวลา 5 สัปดาห์ การเก็บข้อมูลแบ่งเป็น 3 ระยะคือ ระยะก่อนการทดลอง ระยะ หลังการทดลอง และระยะติดตามผล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การวิเคราะห์ Repeated-measures Designs แบบ One Between-Subjects Variable and One Within-Subjects Variable และการทดสอบความแตกต่างด้วยวิธีทดสอบ รายคู่แบบนิวแมน-คูลส์ (Newman-Keuls procedure) ~bผลการวิจัยพบว่า~b มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะเวลาของการทดสอบ อย่าง มีนัยสำคัญที่ระดับ .05 นักศึกษาพยาบาลในกลุ่มทดลองทั้งสองกลุ่มมีความ วิตกกังวลในการพยาบาลผู้ป่วยโรคเอดส์น้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล มีความ วิตกกังวลในการพยาบาลผู้ป่วยโรคเอดส์ระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผล น้อยกว่าระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และนักศึกษา ทั้งสองกลุ่มมีความวิตกกังวลทั้งในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผล ไม่แตกต่างกัน