การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์และความสามารถในการทำนายของปัจจัยคัดสรรกับพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงกับสมรรถภาพการได้ยิน กลุ่มตัวอย่างเป็นคนงานโรงงานน้ำยางข้น จำนวน 132 คนเลือกโดยวิธีการสุ่มหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม จำนวน 4 ชุด คือแบบสอบถามการรับรู้ประโยชน์ แบบสอบถามการรับรู้อุปสรรค แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันอันตรายจากเสียง และแบบสอบถามพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียง ที่มีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.715, 0.768, 0.833 และ 0.804 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติบรรยาย,สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน, Chi-Square และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1. คนงานโรงงานผลิตน้ำยางข้นมีพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงอยู่ในระดับปานกลาง((X) = 2.70, SD = 0.73) และมีสมรรถภาพการได้ยินในระดับปกติร้อยละ 55.3 และระดับผิดปกติร้อยละ 44.7 2. การรับรู้สมรรถนะแห่งตนและการรับรู้ประโยชน์ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในระดับต่ำ (r = .326, r = .265)แต่ปัจจัยส่วนบุคคลและการรับรู้อุปสรรคไม่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียง 3. การรับรู้สมรรถนะแห่งตน และการรับรู้ประโยชน์ในการป้องกันอันตรายจากเสียงสามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงได้ร้อยละ 14.3 (R('2) = 0.143) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. พฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงมีความสัมพันธ์ทางบวกกับสมรรถภาพการได้ยินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (C = .316)