วิทยานิพนธ์(พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,2548

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์และความสามารถในการทำนายของปัจจัยคัดสรรกับพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงกับสมรรถภาพการได้ยิน กลุ่มตัวอย่างเป็นคนงานโรงงานน้ำยางข้น จำนวน 132 คน เลือกโดยวิธีการสุ่มหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามจำนวน 4 ชุด คือ แบบสอบถามการรับรู้ประโยชน์ แบบสอบถามการรับรู้อุปสรรค แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันอันตรายจากเสียง และแบบสอบถามพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียง ที่มีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.715, 0.768, 0.833 และ 0.804 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติบรรยาย, สัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน,Chi-Squareและการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1.คนงานโรงงานผลิตน้ำยางข้นมีพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงอยู่ในระดับปานกลาง(=2.70, SD = 0.73)และมีสมรรถภาพการได้ยินในระดับปกติร้อยละ 55.3และระดับผิดปกติร้อยละ 44.7 2.การรับรู้สมรรถนะแห่งตนและการรับรู้ประโยชน์ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05ในระดับต่ำ(r=.326, r =.265)แต่ปัจจัยส่วนบุคคลและการรับรู้อุปสรรคไม่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียง 3.การรับรู้สมรรถนะแห่งตน และการรับรู้ประโยชน์ในการป้องกันอันตรายจากเสียงสามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงได้ร้อยละ 14.3(R2 = 0.143)อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4.พฤติกรรมป้องกันอันตรายจากเสียงมีความสัมพันธ์ทางบวกกับสมรรถภาพการได้ยินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05(C =.316)